ΚΙ ΑΠΟ …ΓέΡΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ !...

Μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του Αnt1 ο 90χρονος (!), βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μανώλης Γλέζος. δήλωσε ότι, «…για μας το χρήμα δεν έχει πατρίδα. Δεν μας ενδιαφέρει αν θα είμαστε ή όχι στο ευρώ. Μας ενδιαφέρει ότι δεν μπορεί το χρήμα να κανονίζει τις τύχες ενός λαού…».

Επιπλέον τόνισε ότι, το χρήμα εφευρέθηκε σε αυτή τη χώρα ως μέσο ανταλλαγής αξιών, ποτέ δεν θεωρήθηκε ότι μπορεί να δημιουργεί το ίδιο το χρήματα αγαθά, ο εργαζόμενος δημιουργεί αγαθά. «Να ξεφύγουμε από την ιδιοκτησία του χρήματος, όποιο χρώμα και αν έχει», πρόσθεσε.

Υιοθετώ και παραθέτω το σχόλιο που έγραψε ο ELIASKON :

«Παιδιά, μαζέψτε τον μπαρμπα Μανώλη, που στο κάτω - κάτω στα παπάρια του εάν θα μείνουμε στο ευρώ η όχι. Πόσα χρόνια θα ζήσει ακόμα ?...

Εκτός εάν μας αφήσει καμιά 15ρια εκατομμύρια, όπως η γριά ρακοσυλλέκτρια, οπότε στα παπάρια μας κι εμείς για το εάν θα μείνουμε ή θα φύγουμε από το ευρώ» !...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟΙ, ΡΕ ?...

Αυτοί κι αν περνάνε τους έλληνες ψηφοφόρους, για χαχόλους και δεν κρύβονται καθόλου στα μικροπολιτικά και επαίσχυντα παιχνίδια τους.

Οι ΣΥΡΙΖΑίοι με ύφος πολυάριθμων Καρδιναλίων και έπαρση κανα δυο Αυτοκρατόρων, αφού υπονόμευσαν κάθε απόπειρα συγκρότησης κυβέρνησης κι αφού βομβάρδισαν την κοινή γνώμη μ΄ ένα σωρό πολιτικές και οικονομικές μαλακίες, οδηγώντας τους καταθέτες στα γκισέ και τις καταθέσεις στα σεντούκια, ήρθαν και αποκαλύφτηκαν πλήρως, σ΄ ό,τι αφορά την πάγια και αμετακίνητη επιδίωξή τους, να οδηγήσουν τη χώρα ξανά σε εκλογές !

Δεν πάνε πολλές ημέρες που ο Τσίπρας από τις εξέδρες κατακεραύνωνε τη βούληση του Σαμαρά να προκαλέσει νέα εκλογική αναμέτρηση αν δεν έπαιρνε την αυτοδυναμία, μιλώντας για επικίνδυνα παιχνίδια. Τώρα αυτό που έλεγε ο Σαμαράς, το κάνει ο ίδιος, μόνο και μόνο για να πάρει το bonus των 50 εδρών και να βγάλει – όπως υπολογίζει – κάμποσα συνιστωσιακά κουμάσια, ακόμα, βουλευτές !

Το «φύλο συκής», η ένθερμη υποστήριξη της απλής ανόθευτης αναλογικής, έφυγε κι αυτό ο σύγχρονος και αμόλυντος Αλέξης, εμφανίστηκε, τελείως ξεβράκωτος, στο κατώφλι του Αρείου Πάγου να καταθέτει τα χαρτιά για τη δημιουργία Κόμματος !

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε Κόμμα, από Συνασπισμός συνιστωσών, γιατί, έτσι λένε, το παράγγειλε ο λαός ! ΄Αρκεσαν, μόλις 7 μέρες για να διαπιστωθεί, πως όλος ο αχταρμάς των θέσεων και των απόψεων, που είχαν και εξέφραζαν τα 12 γκρουπούσκουλα, που τον συγκροτούσαν, ομογενοποιήθηκαν κι έτσι, τώρα πια, δεν υπάρχουν διαφορές, ούτε για το Ευρώ, ούτε για τη δραχμή, ούτε για την Ευρώπη, ούτε για την επανάσταση, ούτε για τον κομμουνισμό κλπ, κλπ, κλπ.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Κι όμως δεν είναι έτσι ! Ο Τσίπρας και το πολιτικάντικο κονκλάβιο που τον πάει και τον φέρνει, πίστεψαν, πως τώρα είναι η ευκαιρία, εκμεταλλευόμενοι τα ψηφαλάκια του απογοητευμένου λαού, να καθαρίσουν με τις αριστερίστικες συνιστώσες και ν΄ απαγκιστρωθούν από τις δογματικές απόψεις και θέσεις τους.

΄Ισως στο τραπέζι των συζητήσεων, το δέλεαρ για τους «επαναστάτες» να ήταν το βουλευτιλίκι, (με 50 έδρες bonus, μπορεί να βγει βουλευτίνα κι η κουτσή Μαρία…), ίσως, όμως, η όλη διαδικασία να μην απολαμβάνει της συναίνεσης όλων, αφού κάποιοι δεν θα δεχτούν να πουλήσουν την ιδεολογία τους για μια βουλευτική έδρα.

Αυτό είναι κάτι που θα φανεί τις επόμενες ημέρες, μέσα από κείμενα και ανακοινώσεις, που θα βγουν στον αέρα και, πιθανότατα, να εμπλουτίσουν τη καινούργια προεκλογική περίοδο με αντιπαραθέσεις απείρου κάλλους και …αριστερής κουλτούρας !...

ΣΤΟ ΨΙΛΟ !...

ΔΙΕΡΕΥΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ !...

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ διερευνήθηκε, ως σενάριο από την κυβέρνηση και τους συμβούλους του Γ. Παπανδρέου και επ΄ αυτού είχε γίνει αναφορά και στη Βουλή από τον ίδιο.

Σε ανακοίνωσή του ο πρώην πρωθυπουργός με αφορμή συνέντευξη που έδωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο Sky News ο καθηγητής και πρώην οικονομικός σύμβουλός του, Ρίτσαρντ Πάρκερ, αναφέρει ότι :

«Με αφορμή δημοσιεύματα που ερμηνεύουν κατά το δοκούν δηλώσεις του καθηγητή Ρίτσαρντ Πάρκερ, υπενθμίζεται ότι η Ελληνική Κυβέρνηση επί Πρωθυπουργίας του Γιώργου Α. Παπανδρέου, εξέτασε, ως όφειλε, και το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το Ευρώ. Ο ίδιος, μάλιστα, ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, είχε κάνει δημόσια αναφορά στο θέμα, σε ομιλία του στη Βουλή, στις 19 Ιουνίου 2011, κατά τη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση».

Στην ίδια ανακοίνωση παρατίθεται το απόσπασμα της ομιλίας του κ. Παπανδρέου στη Βουλή :

«Πριν ζητήσουμε τη στήριξη του μηχανισμού, φώναξα συνεργάτες, οικονομολόγους και τους αρμόδιους Υπουργούς στο γραφείο μου και έγραψα στον πίνακα, όπως συνηθίζω, τρεις επιλογές, τις τρεις μοναδικές, πραγματικές επιλογές που είχαμε μπροστά μας.

Εφόσον, είπα, δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές για να δανειστούμε, αξιολογήστε και επιχειρηματολογήστε υπέρ ή κατά των τριών παρακάτω επιλογών: πρώτη επιλογή, η χρεοκοπία. Δηλώνουμε, δηλαδή, στάση πληρωμών.

»Δεύτερη επιλογή, φεύγουμε από το ευρώ και δηλώνουμε και εδώ στάση πληρωμών, διότι δεν θα μπορούσαμε ούτε να σκεφθούμε να πληρώσουμε σε δραχμές το χρέος μας, που είναι σε ευρώ.

»Τρίτη επιλογή, ζητάμε βοήθεια από το νέο ευρωπαϊκό μηχανισμό, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, και διαπραγματευόμαστε έναν δύσκολο, αλλά οργανωμένο δρόμο μπροστά στην κρίση. Δεν έχω το χρόνο σήμερα, βέβαια, να αντιπαραθέσω όλη την επιχειρηματολογία, γιατί απορρίφθηκαν οι δύο πρώτες επιλογές.

»Στην τρίτη επιλογή κατέληξε και το άτυπο Υπουργικό Συμβούλιο της 22ας Απριλίου του 2010, την παραμονή της ανακοίνωσης της αίτησής μας για βοήθεια από τον μηχανισμό στήριξης.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

»Μπορώ να σας πω, όμως, ότι οι συνέπειες μιας επιλογής βίαιης χρεοκοπίας ή εξόδου από το ευρώ, θα ήταν άμεσες και καταστροφικές για το ελληνικό νοικοκυριό, τις τράπεζες, αλλά και για την αξιοπιστία της χώρας μας, που μπορεί να μας έφερνε πάλι στα ίδια, δηλαδή σε μια ιδιότυπη οικονομική κηδεμονία από τον ίδιο ή άλλο μηχανισμό, έχοντας όμως πληρώσει ένα τεράστιο τίμημα ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

»Υπενθυμίζω ότι, χωρίς τον μηχανισμό στήριξης, θα πηγαίναμε κατευθείαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χωρίς ευρωπαϊκή στήριξη. Αλλά ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα στήριξης που έχει δώσει ποτέ το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είναι αυτό της Βραζιλίας, δηλαδή 30 δισεκατομμύρια δολάρια. Πού θα έβρισκε 110 δισεκατομμύρια ευρώ και άλλα τόσα περίπου, στο νέο πρόγραμμα που συζητείται;

»Προσπάθησα λοιπόν να αφυπνίσω τους Ευρωπαίους εταίρους, για να μας στηρίξουν, ενώ ταυτόχρονα αγωνίστηκα για να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας και κατεύθυνσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Στην αρχή, βρήκα πόρτες κλειστές, κανείς δεν μας άκουγε, κανείς δεν μας πίστευε, κανείς δεν πίστευε την Ελλάδα και τους Έλληνες. Τους είχαμε κοροϊδέψει για πολλοστή φορά, είχαμε πει και επισήμως ψέματα για το έλλειμμά μας.

»Έδωσα μάχη για να στηθεί εκ του μηδενός ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης. Τη μάχη αυτή την κέρδισα, την κερδίσαμε, την κέρδισε η Ελλάδα, με την αξιοπιστία της, την κέρδισαν οι πολίτες αυτής της χώρας. Με ειλικρίνεια σας λέω, επίσης, ότι από τότε ξέραμε ότι το ελληνικό χρέος είναι δυσθεώρητο και δύσκολο να το διαχειριστούμε, με όποιο καλό πρόγραμμα και να είχαμε.
»Γι΄ αυτό και σας λέω σήμερα – δεν θα μπορούσα να το πω χθες – ότι από τότε ξεκίνησαν μελέτες, προετοιμασίες και αθόρυβες διαπραγματεύσεις, για να φτάσουμε πρώτα απ' όλα στη μείωση του επιτοκίου και στην επιμήκυνση του θεσμικού δανείου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αυτό που τελικά καταφέραμε μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις τον Μάρτιο του 2011, δηλαδή πριν από δύο μήνες. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, μόνο για το σκέλος του δανείου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να έχουμε μια ανάσα 48,5 δισεκατομμυρίων ευρώ μέχρι το 2015 και 4 δισεκατομμυρίων ευρώ μείωσης των επιτοκίων».
Και η ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου καταλήγει λέγοντας πως το «διακύβευμα σήμερα παραμένει το ίδιο, η χώρα να αποφύγει τη χρεοκοπία και να παραμείνει στο ευρώ».

Υ.Γ. Μια ακόμα επίδειξη της ασχετοσύνης, αλλά και του κόμπλεξ απέναντι στο Γ. Παπανδρέου, έγινε στο χθεσινοβραδινό δελτίο του Mega, με αφορμή τη δήλωση του Πάρκερ, με την μαλάκω της εκπομπής να αποδίδει στον πρώην πρωθυπουργό "σκοτεινά κίνητρα", επειδή διερεύνησε την έξοδο από το Ευρώ.΄Ολες αυτές τις μαλακίες θάχουν οι ξοφλημένοι να θυμούνται, σε λίγο, εν τη ανεργία τους !...

ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ !...

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ !...

Στο ερώτημα αν η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ πάση θυσία, οι απαντήσεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων της χώρας ποικίλλουν. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, έστω και μετά πολλών βασάνων, απαντούν μάλλον θετικά, το ΚΚΕ απαντά ξεκάθαρα αρνητικά, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα της άκρας Δεξιάς αποφεύγουν το ερώτημα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Οι τελευταίοι αφήνουν ωστόσο να εννοηθεί ότι οι Ευρωπαίοι αναλογιζόμενοι τις επιπτώσεις στο σύνολο της ευρωζώνης, ουδέποτε θα τολμήσουν την έξωση της Ελλάδας. Υποστηρίζουν επίσης ότι ανεξαρτήτως της ποιότητας της ψήφου του (δηλαδή είτε πήγε στη Χρυσή Αυγή, είτε στο ΚΚΕ) ο ελληνικός λαός είναι ενωμένος κατά του μνημονίου.

Στην ευρωζώνη, οι απαντήσεις στο ερώτημα αν η Ελλάδα πρέπει πάση θυσία να παραμείνει στο ευρώ επίσης ποικίλλουν. Κατά την κυρίαρχη γερμανική αντίληψη αν η Ελλάδα αποφασίσει να μην εφαρμόσει το μνημόνιο πρέπει αυτονοήτως να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, η οποία, όπως υποστηρίζουν, μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει τα όποια προβλήματα δημιουργηθούν. Από την άλλη πλευρά δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι αν "πέσει" η Ελλάδα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες θα συμπαρασύρει στο σύνολό της τη ζώνη του ευρώ.

Οσοι επισημαίνουν αυτόν τον κίνδυνο τάσσονται υπέρ της χαλάρωσης των όρων των μνημονίων τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις άλλες προβληματικές χώρες της ευρωζώνης. Ολοι πάντως συμφωνούν ότι, σε τελευταία ανάλυση, αν ο ελληνικός λαός εκτιμήσει πως δεν επιθυμεί να πληρώσει το κόστος της παραμονής στη ζώνη του ευρώ, ουδείς μπορεί να τον υποχρεώσει. Oλοι επίσης συμφωνούν ότι η συνέχιση της δανειοδότησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη συνδέεται άμεσα με την εφαρμογή ενός μνημονίου που ακόμη και αν αλλάξει δεν θα διαφέρει σημαντικά από το υφιστάμενο.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Εντός και εκτός της Ελλάδας λοιπόν οι πάντες επιχειρούν να ερμηνεύσουν τι ακριβώς είπε ο ελληνικός λαός στις εκλογές της Κυριακής. Είπε πως είναι έτοιμος να αποχωρήσει από την ευρωζώνη και συνεπώς να απαλλαγεί από το μνημόνιο, η είπε ότι επιθυμεί να παραμείνει στην ευρωζώνη;

Αν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας αποδειχθούν ανίκανες να ερμηνεύσουν πειστικά τι ακριβώς είπε την Κυριακή ο ελληνικός λαός, τότε η μόνη λύση που ίσως απομένει είναι να κληθεί να απαντήσει ο ίδιος ο ελληνικός λαός σε ένα δημοψήφισμα του οποίου το απλό ερώτημα θα είναι ευρώ ή δραχμή.

Αν ψηφίσει ευρώ, όπως όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν, τότε το μήνυμα τόσο προς το εξωτερικό όσο και προς το εσωτερικό της χώρας θα είναι ισχυρό. Προς το εξωτερικό διότι παρά τα σημεία των καιρών θα καταστεί σαφής η βούληση του ίδιου του ελληνικού λαού (και όχι των μοιραίων ενίοτε εκπροσώπων του) να ταυτίσει τη μοίρα του με τη μοίρα των άλλων λαών της Ευρώπης και προς το εσωτερικό διότι θα θέσει ο ίδιος ο ελληνικός λαός τις κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων ουδείς έλληνας πολιτικός θα έχει νόμιμο δικαίωμα να κινηθεί.

Μανώλης Σπινθουράκης

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ !...

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΧΩΡΑ !...

Eίχαμε σημειώσει την περασμένη εβδομάδα πως, ανατρέποντας μια εικοσαετή αντίθεση προς τις πρόωρες εκλογές, δύο στους τρεις ψηφοφόρους τις αποζητούσαν. Γιατί; Διότι ήθελαν να αποδοκιμάσουν το δικομματικό σύστημα. H οργή όντως εκφράστηκε. Πιο έντονα από ό,τι αναμενόταν. Πολλά «μικρότερα» κόμματα, ενισχύθηκαν. Όμως η ενίσχυσή τους, δεν έχει το στοιχείο της μονιμότητας. Στην ουσία, όλο το κομματικό πλαίσιο, νικητές και ηττημένοι, βρίσκεται «στον αέρα».

Για πολλούς ψηφοφόρους ήταν αδιαπραγμάτευτη η βούληση να λειτουργήσουν εκτονωτικά, ανεξαρτήτως πολιτικών συνεπειών. Φυσικά ανησυχούσαν πώς θα ήταν πιθανό να εμποδίσουν το σχηματισμό μιας βιώσιμης κυβέρνησης συνεργασίας. Προείχε όμως το να τιμωρήσουν τη N.Δ. και το ΠAΣOK. Aδιαφόρησαν για την πολιτική σταθερότητα που χρειάζεται η χώρα. Tην ευθύνη αυτή τη μετέθεσαν στα παθογενή κόμματα. Έτσι, από το εκλογικό χάος δεν θα μπορούσε παρά να προκύψει πολιτικό χάος.

Στις εκλογές ο τραυματισμένος δικομματισμός καλούνταν να πείσει ότι έχει πιάσει τα μηνύματα των καιρών. Tι έκαναν όμως N.Δ. και ΠAΣOK; Oι εκστρατείες τους ήταν η αποθέωση της αναπαλαίωσης. H N.Δ., αντί να εμφανιστεί ως ο πιο ισχυρός άξονας μιας κυβέρνησης συνεργασίας, έκανε λάβαρο την αυτοδυναμία, που απέρριπτε μετά βδελυγμίας το εκλογικό σώμα. Tο ΠAΣOK, χαρακτηρίζονταν από πολυλογία και βερμπαλισμό, που έπνιγε το όποιο καθαρό μήνυμα. Mαζικές συγκεντρώσεις, προσωποπαγής διαφήμιση, ξύλινος πολιτικός λόγος, αποτελούσαν την επιτομή του αναχρονισμού. Όπως άλλωστε και οι ηγετοκεντρικές στρατηγικές.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Oι δύο πυλώνες του δικομματισμού δεν είχαν το στελεχιακό τους δυναμικό ως ανάχωμα στην οργή της κοινής γνώμης. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. ΠAΣOK και N.Δ. φθάρηκαν ακόμα περισσότερο από την προφανή ένδεια των κομματικών τους στελεχών σε όλα τα επίπεδα, με κραυγαλέο δείγμα γραφής τις θλιβερές λίστες επικράτειας. Φυσικά από την ίδια ένδεια χαρακτηρίζονται και τα κόμματα διαμαρτυρίας, αυτά όμως που είχαν ως όχημα διαμαρτυρίας την οργή των ψηφοφόρων γλίτωσαν «για την ώρα» τη φθορά.

Eπιπρόσθετα οι εκλογείς είναι πιθανό τώρα να προβληματιστούν από την ανεύθυνη και μηδενιστική στάση των κομμάτων διαμαρτυρίας μετεκλογικά. Oι ψηφοφόροι ήλπιζαν ότι κάποια από τα κόμματα αυτά θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας δείχνοντας στοιχειώδη συναινετική διάθεση. Όμως ο Kαμμένος θεωρεί «προδότες» όσους δεν συμφωνούν μαζί του. O Kουβέλης, φοβισμένος, έχει επιλέξει την ακινησία. Eνώ ο Tσίπρας, ο μεγάλος νικητής των εκλογών, το τελευταίο που θέλει να κάνει είναι να κυβερνήσει. Άλλωστε, το οικονομικό πρόγραμμα του ΣYPIZA είναι η αποθέωση της προχειρότητας, της αοριστίας και του λαϊκισμού. Έτσι μέσα στην ασυναρτησία αυτή, στέλεχός του απείλησε για αρπαγή των καταθέσεων στο όνομα της ανάπτυξης!

Γενικότερα πάντως το κεντρικό πρόβλημα της χώρας παραμένει απαράλλακτο: Ένα βαθύτατα παθογενές κομματικό σύστημα. Mε τους πρόσκαιρους εκλογικούς νικητές να είναι υπερακραίοι, ακραίοι, και ανεύθυνοι λαϊκιστές. Άρα με νέες εκλογές στον ορίζοντα, και η ίδια η χώρα βρίσκεται «στον αέρα» ως πιθανώς μη ιάσιμη για τους δανειστές της.

Xαρακτηριστικά ο Bloomberg παρομοίαζε την προσπάθεια διάσωσης της Eλλάδας με την τηλεοπτική σειρά του (Δρα) House, σημειώνοντας πως ο τελευταίος προσπαθεί μάταια να σώσει ένα «αναξιόπιστο ασθενή». Για να καταλήξει το άρθρο, πως αν ο ασθενής, μετά τις εκλογές, αποδείξει ότι δεν θέλει να σωθεί, ο «δρ House θα τραβήξει την πρίζα».

Γιάννης Λούλης

ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΡΕΛΛΟ, ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ !...

ή, πως εξαπατάμε το 80% του λαού !...

...Θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών κατακρήμνιση του πολιτικού συστήματος. Χωρίς αμφιβολία οι εκλογές είναι ένα βήμα μπροστά. Για να αρχίσει όμως να κλονίζεται το πολιτικό σύστημα (και δεν μιλάμε καν για το σύστημα εξουσίας οικονομικής, επιβολής «νόμιμης» βίας και πληροφόρησης) απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κλονισθούν οι κυρίαρχες απόψεις του μέσα στον λαό. Σκληρός πυρήνας τους σε όλη την μεταπολιτευτική διαδρομή είναι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελευταία δωδεκαετία, και ιδιαίτερα αυτή τη διετία της κρίσης, είναι το ευρώ. Το ευρώ, με αυτή τη λειτουργία του, αμφισβητείται από τον λαό, αλλά ακόμα από μια μειοψηφία όχι μεγάλη. Όταν η αμφισβήτηση γίνει καθολική σχεδόν, τότε στον ορίζοντα θα εμφανισθούν τα πρώτα νέφη της ανατροπής.

... «Τα πράγματα γίνονται, δεν λέγονται» ή «λέγονται με δόσεις». Υπάρχει η άποψη ότι αν η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ) θα χάσει την επαφή της με την κοινωνία. Εδώ όμως διαχωρίζεται η αριστερά από τις άλλες δυνάμεις. Εκείνες παρασκήνια και κόλπα, αυτή αλήθεια και όλη την αλήθεια. Η αριστερά προειδοποιεί με ευθύνη τον λαό. Δεν του λέει μόνο ότι ο δρόμος έξω από το μνημόνιο είναι και δρόμος έξω από το ευρώ, αλλά ότι είναι και ιδιαίτερα επώδυνος, όμως με προοπτική. Του δίνει τη δυνατότητα να επεξεργασθεί την ανησυχία του, που δεν είναι αβάσιμη. Δεν τον αφήνει να βρεθεί σε άγνωστο λιμάνι, να αιφνιδιασθεί, να στραφεί τελικά με μένος ενάντια στους υπαιτίους.

...Η οικονομία και η ιστορία θέτει τα δικά της διλήμματα, κάθε εποχή, εκεί που πολλοί θα ήθελαν οι δύο πόλοι να συμβιώνουν. Έτσι ακριβώς τίθεται το θέμα «ακύρωση του μνημονίου» και «παραμονή στην ευρωζώνη». Ή το ένα ή το άλλο (κι εδώ περιπλέκεται σε βάθος το πρόβλημα γιατί στην Ελλάδα ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του ευρώ ακυρώνει ένα ακόμη ισχυρότερο πλειοψηφικό ρεύμα απελευθέρωσης από το μνημόνιο). Στο δίλημμα αυτό παρά τους κανόνες της λογικής πέρα από τις δύο μπορεί να εμφανισθεί και τρίτη απάντηση. Η μία είναι η επιλογή της «παραμονής στο ευρώ» με επιβίωση του μνημονίου - τις άγριες επιπτώσεις τις βιώνουμε. Η δεύτερη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με οργανωμένη, προετοιμασμένη και προγραμματισμένη έξοδο από την Ευρωζώνη – πολύ σύντομα θα έρθει η άνοιξη. Η τρίτη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με ανοργάνωτη, απροετοίμαστη και απρογραμμάτιστη έξοδο από το ευρώ, με επιβολή απέξω, με πανικό του λαού, με χάος, με ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, με άγνωστη έκβαση – επιλογή χειρότερη και από την πρώτη.

Αποσπάσματα από χθεσινό άρθρο του Αλέκου Αλαβάνου, που μπορείτε να διαβάσετε, ολόκληρο, ΕΔΩ !...

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ !...

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΕΟΠΛΟΥΤΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΠΤΩΧΟΙ !...

Η φωτογραφία δεν είναι επεξεργασμένη...

Το να λες πως ο λαός είπε "όχι" στα Μνημόνια και τις πολιτικές, που αυτά επιβάλλουν, είναι μια κουβέντα. Όπως όλες οι κουβέντες, όμως, κι αυτή, σηκώνει μεγάλη συζήτηση : πόσοι απ΄ αυτούς που αθροίζονται ως αντιμνημονιακοί, μπορούν να συμπλεύσουν και να συνεργαστούν ;

΄Ετσι όπως είναι τα πράγματα, μόνο δυο, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ κι αυτοί, με πολλές προϋποθέσεις. Χωριό με το ΚΚΕ δεν γίνεται, κολιγιά με τον Καμμένο δεν στέκει, (οι μισές συνιστώσες του Τσίπρα τόχουν αποκλείσει κατηγορηματικά...), οποιαδήποτε, βέβαια, συνεύρεση με τα φασιστοειδή αποκλείεται !

Εκείνο που φαίνεται, λοιπόν, ξεκάθαρο, ως κεντρική επιδίωξη των "πολιτικών νεόπλουτων" της Κουμουνδούρου, είναι η κατάκτηση της πρωτιάς στις επόμενες εκλογές και η διεκδίκηση του bonus των 50 εδρών ! (Ναι, ναι... αυτό που καταγγέλλουν...).

Η άποψη που λέει, πως από το αποτέλεσμα του Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει απόλυτος κυρίαρχος και θα μπορέσει να κάνει κυβέρνηση χωρίς τη στήριξη μνημονιακών κομμάτων. επικράτησε, τελικά, στα συνιστωσιακά κονκλάβια κι έτσι επιλέχτηκε το ξαναστήσιμο της κάλπης.

Σαφώς και πρόκειται, για μικροπολιτική επιλογή του κερατά, υψηλότατου ρίσκου, όχι, βέβαια, για τα κομματικό τους συμφέρον, αλλά για τα συμφέροντα της χώρας.

Το δυστύχημα είναι, πως όλη αυτή η τυχοδιωκτική συμπεριφορά και λειτουργία των "πολιτικών νεόπλουτων", πλασάρεται επιμελώς καμουφλαρισμένη πίσω από τα αντιμνημονιακά συνθήματα και τις λαϊκίστικες ρετσέτες και πιάνει στο αφιονισμένο popolo, το οποίο ούτε καν ακούει τον όποιο αντίλογο και την όποια αντίθετη άποψη των "πολιτικών νεόπτωχων"...

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Είναι τέτοια η κωλοσυγκυρία, που ακόμα κι αυτές, οι βάσιμες κατά τάλλα, προειδοποιήσεις που στέλνονται από την Ευρώπη, αντί να συνετίσουν ή να δημιουργήσουν περίσκεψη, αφιονίζουν ακόμα περισσότερο...

Οι εξελίξεις έχουν πάρει μια συγκεκριμένη νομοτελειακή κατεύθυνση και καμιά πολιτική ενέργεια, δεν φαίνεται ικανή για να τις εκτρέψει. Είναι, συνεπώς, ανώφελες και χωρίς αντίκρισμα, οι όποιες πανικόβλητες κινήσεις και τα όποια σπασμωδικά φτιασιδώματα, σαν κι αυτά που επιχειρούν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος.

Στην πολιτική, φυσικά και παίζουν ρόλο τα πρόσωπα, ιδιαίτερα, δε, στις διαδικασίες απαξίωσής της. Δεν είναι αυτά, όμως, που σηματοδοτούν, κυρίαρχα, τις ανατροπές και τις αφετηρίες : οι ιδέες, οι προτάσεις και τα προγράμματα, είναι που συνεγείρουν και πείθουν το λαό, με τη σαφήνειά τους, τους στόχους τους και το ρεαλισμό τους και τα πρόσωπα έρχονται, μετά, ως αξιόπιστοι ή όχι εκφραστές τους.

Η όποια αντεπίθεση, λοιπόν, των χτυπημένων παρατάξεων, (πολιτικοί νεόπτωχοι), δεν μπορεί να στηριχτεί και να ξεκινήσει βασισμένη, μόνο, στην εναλλαγή των προσώπων, αλλά, πρώτα απ΄ όλα, στην παραγωγή νέων ιδεών και επίκαιρων, όσο και ωφέλιμων πολιτικών προτάσεων !...

ΕΞΩ ΑΠ΄ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ !...

Ο ελληνικός λαός, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, που είχε διαμορφωθεί στη χώρα τα τελευταία 20 χρόνια και αποκαλύφτηκε μπροστά του ολόγυμνη την τελευταία διετία, δεν άντεξε και ξέσπασε ! Ορμώμενος από το θυμό και την αγανάκτηση, πήγε στην κάλπη και τα έφτυσε όλα, αλλά όχι όλους.

Κάποιοι κατάφεραν να τον ξεγελάσουν παίζοντάς το αθώοι και αμέτοχοι, παρ΄ όλο, που κι αυτοί είμαι χωμένοι στις ευθύνες για τα προηγηθέντα, μέχρι τα μπούνια.

΄Ετσι όπως εξελίχθηκε η κατάσταση, δεν υπήρξε δυνατότητα να γίνει μια αντικειμενική ενημέρωση του λαϊκού παράγοντα και το "παιχνίδι" νοθεύτηκε από επί μέρους γεγονότα και λειτουργίες σκοπιμότητας και διαστρέβλωσης.

Στις εκλογές της 6ης Μάη 2012, το εκλογικό σώμα ψήφισε μονόπαντα, γιατί μονοσήμαντα είχε εισπράξει τις εξελίξεις. Δεν κατέστη δυνατό να μπει στη διαδικασία της σύνθεσης, καθώς τα οικονομικά και κοινωνικά συμβαίνοντα, το οδηγούσαν, (μονόπαντα, πάντα...) στη αντίθεση. Κι έτσι ψήφισε κατά των πολιτικών εκπροσώπων του παρελθόντος και άτεγκτων διαχειριστών του παρόντος.

Στις 6 του Μάη ο ελληνικός λαός απαρνήθηκε το παρελθόν, (αγανακτισμένος, αλλά και κρυπτόμενος πίσω από το δάκτυλό του και την εθελοτυφλία, του "για όλα φταίνε οι άλλοι"...), καταδίκασε το παρόν και αδιαφόρησε για το μέλλον του. Αυτή η συνειρμική συμπεριφορά οδήγησε στην υπερψήφιση του αριστερού συνονθυλεύματος του ΣΥΡΙΖΑ, του δεξιόμουρλου μορφώματος του Καμμένου και των φασιστοειδών κατακαθίων του Μιχαλολιάκου.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής δεν μπορούσε να οδηγήσει σε κυβέρνηση, μιας και ο "νικητής" εκτίμησε, πως στο δεύτερο γύρο κερδίζει ακόμα περισσότερα και γίνεται κυρίαρχος του παιχνιδιού. Αυτό και θα γίνει !...

Δυστυχώς, ούτε το κλίμα, ούτε οι καταστάσεις ευνοούν τις οποιεσδήποτε προσπάθειες, για συνθέσεις, καθώς αυτοί που πλασαρίστηκαν, επιτυχώς, ως αθώοι για το παρελθόν, (απώτερο και πρόσφατο) και λυτρωτές για το παρόν, δεν αξιολογούνται, καν, για το μέλλον που προτείνουν, μέσα στο ισοπεδωτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί.

΄Ολοι, όσοι προσεγγίζουν τα πράγματα, από την παραπάνω οπτική γωνία, το καλύτερο που έχουν να κάνουν, είναι να μείνουν στην άκρη και να μη χαραμίζουν δυνάμεις και προσπάθειες, για την προώθηση συνθετικών λύσεων. Μέσα σ΄ αυτό το χαμό, ούτε ακούγονται, ούτε επηρεάζουν...

Οι μέχρι χθες, φυτοζωούντες, έχοντας, διαχρονικά, το ρόλο του κομπάρσου στην πολιτική σκηνή, πίστεψαν, τώρα, πως μπορούν να πρωταγωνιστήσουν και το κοινό, από κάτω, φαίνεται ν΄ αποδέχεται και να μπιζάρει αυτή τους την επιδίωξη. Ας το κάνουν, λοιπόν, και οι μεν και οι δε και ας λουστούν, στη συνέχεια τα παρεπόμενα της παράστασης, οι μεν ως ξεσκεπασμένοι κομπογιαννίτες, οι δε ως "αιώνιοι μαλάκες" !

Εγώ επιλέγω να μείνω έξω απ΄ το θέατρο!...

ΟΙ ΔΙΣΤΑΓΜΟΙ ΤΟΥ ΦΩΤΗ !...

Ούτε που θα το καταλάβεις !...

SPD : ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ !...

Την άποψή του ότι η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ εξέφρασε ο πρόεδρος των Γερμανών Σοσιαλ-δημοκρατών κ. Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, κατηγορώντας ταυτόχρονα την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ ότι με τις πολιτικές που ακολούθησε οδήγησε στην άνοδο των ακροδεξιών και πολέμιων της Ευρώπης.

«Όποιος αρνηθεί τώρα την αλληλεγγύη στους Έλληνες, διακινδυνεύει τον εκτροχιασμό της χώρας σε χαοτικές και αυταρχικές δομές, που θεωρούνταν ότι ανήκουν οριστικά στο παρελθόν», τόνισε ο κ. Γκάμπριελ, που σημειώνει ότι αποτελεί καθήκον της Γερμανίας να μην αφήσει να βυθιστεί στο κοινωνικό χάος, καθώς τότε, «θα ήταν η πρώτη αλλά όχι η μόνη πέτρα που θα ξεκολλούσε από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα». Ανέφερε πάντως, ότι η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση στην Ευρώπη, αφού «είχε μετατραπεί σε λεία λίγων οικογενειών, ενώ δεν διαθέτει λειτουργικές κρατικές δομές»

Ο επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών, που προηγούνται στις δημοσκοπήσεις των Χρισταινοδημοκρατών της κυρίας Μέρκελ, τόνισε επίσης πώς πρέπει να σταματήσει η πρακτική του να σκορπίζεται δημόσιο χρήμα το οποίο χάνεται και αντί για αυτό πρέπει να υπάρξουν μεγάλα επενδυτικά προγράμματα.

Ο κ. Γκάμπριελ επησήμανε τον κίνδυνο «''ελβετοποίησης'' της Γερμανίας», καθώς εάν συνεχιστεί η πολιτική Μέρκελ που την απομονώνει από την υπόλοιπη Ευρώπη, «η Γερμανία θα καταντήσει να είναι οικονομικά εύρωστη αλλά πολιτικά ασήμαντη. Θα λέμε τότε στους σημερινούς μας εταίρους : ''Δεν μας νοιάζει τι σας συμβαίνει, απλά αγοράστε τα προϊόντα μας''. Τι θλιβερό μήνυμα, θα ήταν αυτό !»

Τέλος, αναφορικά με τη μεγάλη δημοσκοπική άνοδο του Κόμματος των Πειρατών στη Γερμανία, ο επικεφαλής του SPD, δήλωσε πολύ ευχαριστημένος «που ψηφίζουν αυτούς και όχι φασίστες, όπως στην Ελλάδα».

ΒΡΕ, ΚΑΛΩΣ ΤΟΝ !...

Σε συνέντευξη που παρα-χώρησε ο Αλ. Τσίπρας στο δίκτυο CNBC τόνισε πως θα κάνει "ό,τι είναι δυνατό προκειμένου να διατηρήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη".

Παράλληλα ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ χα-ρακτήρισε "καταστροφή" ενδεχόμενη έξοδο της χώρας από την Ευρωζώ-νη, ωστόσο, κατέστησε σαφές ότι είναι αποφασι-σμένος να έρθει σε ρήξη με την τρόικα σχετικά με τα νέα μέτρα λιτότητας που προτίθεται να επιβάλει.

Και για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία, για το τι εννοεί, όταν λέει "ρήξη με την τρόϊκα", έρχεται στην επιστολή του προς τους Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσο, Χέρμαν φαν Ρομπέι, Μάρτιν Σουλτς, Μάριο Ντράγκι και Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και διευκρινίζει πως με τη ψήφο του ελληνικού λαού "το Μνημόνιο έχει απονομιμοποιηθεί..." κι ότι, "συνεπώς οφείλουμε να επανεξετάσουμε ολόκληρο το πλαίσιο της υπάρχουσας στρατηγικής..." !

Καταγγελία του Μνημονίου ;΄Οχι, βέβαια, "επανεξέταση", έγινε τώρα ! Κατά τάλλα οι συμβιβασμένοι και οι κωλοτούμπες είναι οι άλλοι !...

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ !...

ΚΛΙΜΑ «ΑΛΛΑΓΗΣ» !...

Κακά τα ψέματα, πόσο μάλλον, όταν αναφέρονται σε ζητήματα, που άπτονται της πορείας της χώρας και της τύχης του ελληνικού λαού. Ο λόγος, φυσικά, για το πολιτικό θρίλερ, το οποίο ανέκυψε μετά τις εκλογές της 6ης Μάη και συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς και συναρπαστικά επεισόδια.

Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στο εκλογικό σώμα θυμίζουν, κατά πολύ, την εποχή των αρχών της δεκαετίας του1980. Για μια ακόμα φορά, ο ελληνικός λαός θέλει «Αλλαγή», καταστάσεων και «απαλλαγή» από τα κατεστημένα.

Η ουσιώδης διαφορά έγκειται στο ό,τι δεν υπάρχει – τώρα – ο Α. Παπανδρέου, για να συνεγείρει και να ενώσει τον ταλαιπωρημένο και αηδιασμένο λαό σ΄ ένα θελκτικό όραμα.

Το ρόλο του, τότε, ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να παίξει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας, προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο νέος «Ανδρέας». Απ΄ ό,τι φαίνεται η προσπάθεια δεν έχει πείσει… Αυτό, όμως, δεν σημαίνει, πως έχει αποτύχει κι ό,τι δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχει στη συνέχεια…

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Το ερώτημα για το αν θα έχουμε την πραγματική επανάληψη της ιστορίας ή θα ζήσουμε, τελικά, τη φαρσοειδή εκδοχή της, δεν μπορεί ν΄ απαντηθεί, ακόμα !...

Ποιο είναι το ζήτημα, από την εξέλιξη του οποίου θα δημιουργηθούν ή όχι,τα νέα δεδομένα ; Μα το αν θα προβληθεί και θα περάσει στο λαό, μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση, που θα γεφυρώνει τα μέχρι σήμερα αγεφύρωτα : την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και τη μη εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας του Μνημονίου !

Φαίνεται δύσκολο, έως ακατόρθωτο ; Το «ποτέ μη λες ποτέ», ισχύει γενικά, αλλά στην πολιτική ισχύει απόλυτα !...

ΖΟΡΙΛΙΚΙΑ !...

ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗΔΕΣ !...

Πήραν 16% εκμεταλλευόμενοι την απελπισία του κόσμου και νόμισαν πως έγιναν πλειοψηφία ! Καβάλησαν το καλάμι και κοιτάν τους πάντες αφ΄ υψηλού, ενώ το παίζουν ειδήμονες και άνετοι σε όλα : στο μνημόνιο, το χρέος, τα λεφτά, την ανάπτυξη, σε όλα ! Οι Στρατούληδες βγήκαν παγανιά κι όποιον πάρει η μπόρα !...

Θα φτιάξουν κυβέρνηση, λένε... Με τι και με ποιους ;

Απ΄ αυτούς που υπολογίζουν, άλλοι τους φτύνουν κι άλλοι τους περιπαίζουν, ετοιμάζοντάς τους χουνέρι, εν όψει νέων εκλογών. Μαζεύουν ψήφους εμπιστοσύνης στα εκτός Βουλής κόμματα !...

Ως ξελιγωμένοι, που ονειρεύονται καρβέλια, βρήκαν και που "υπάρχουν τα λεφτά" κι έβαλαν στο μάτι τις καταθέσεις των πολιτών. Μιλάνε, δεξιά κι αριστερά, για τη χρησιμοποίησή τους, ακόμα και για δέσμευσή τους, λες και μιλάνε για τα λεφτά της μάνας τους και του πατέρα τους. Συνεχίζουν και τώρα, να λειτουργούν ως μπαχαλάκηδες !

Ο ηλίθιος, όταν ψηφίζεται και εκλέγεται, δεν εξαγνίζεται, ούτε χάνει τα χαρακτηριστικά του. Απλά, γίνεται και εκπρόσωπος ηλιθίων !...
 

ΔΙΔΑΞΑΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ?...

Όταν οι Σοβιετικοί έστειλαν τον δορυφόρο Sputnik στο διάστημα, το 1957, προκλήθηκε σάλος στις ΗΠΑ και ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση στους κύκλους της αμερικανικής διανόησης - και ιδιαίτερα ανάμεσα στους μεγάλους παιδαγωγούς - σχετικά με τους λόγους που το αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα «έμεινε πίσω» και δεν οδήγησε σε παρόμοιες επιτυχίες… Η εκτόξευση μάλιστα οδήγησε τελικά σε ριζική αναθεώρηση του εκπαιδευτικού και παιδαγωγικού μοντέλου που ίσχυε μέχρι τότε στις ΗΠΑ και έμεινε στην ιστορία των παιδαγωγικών επιστημών ως η περίοδος «Sputnik Shock».

Μήπως άραγε είναι – έστω και τραγικά αργά – η ώρα να αναλογιστούν οι εκπαιδευτικές ηγεσίες αυτού του τόπου «που τον πελεκούν και που τον καίνε σαν το χόρτο και το βλέπεις», όπως γράφει ο Σεφέρης, τι έφταιξε και μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα της ελληνικής νεολαίας στήριξε ένα νεοναζιστικό, φασιστικό, ρατσιστικό κομματικό σχηματισμό, μόλις 67 χρόνια - λίγα, αν τα δει κανείς ως ιστορικό χρόνο - μετά τη λήξη της πιο επονείδιστης Κατοχής, που άφησε πίσω της μια Ελλάδα σακατεμένη, ερημωμένη, πάμφτωχη, αλλά και εξυψωμένη σε σύμβολο παγκόσμιο κάθε καταπιεσμένου λαού που αντιστέκεται λυσσαλέα σ’ έναν μεγάλο δυνάστη;

Επειδή δυστυχώς στην εκπαίδευση δράττεις, έστω και μακροπρόθεσμα, ό,τι έσπειρες - και αυτό το γνωρίζει ο κάθε εκπαιδευτικός της τάξης - για κάθε έναν από εμάς που διδαχτήκαμε και διδάσκουμε Ιστορία τα τελευταία 30 χρόνια, αυτή η επιλογή δεν είναι ανερμήνευτη, αλλά αναμενόμενη μ’ έναν τρόπο καθαρά νομοτελειακό...

Αλήθεια, τι περιμέναμε από ένα Σχολείο που στα 12 έτη υποχρεωτικής φοίτησης συστηματικά και σκόπιμα (με μικρές περιόδους να εξαιρούνται) εξαιρεί από τη διδακτέα ύλη την περίοδο της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, περιορίζει την αναφορά στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια στείρα έκθεση μαχών του αλβανικού μετώπου, ανάγει σχεδόν σε εθνικό σύμβολο τον Ι. Μεταξά, αυτόν που παρέδωσε τους πολιτικούς κρατουμένους στους εισβολείς, αγνοεί την εποποιία του στρατού στην Αίγυπτο, γιατί τάχτηκε με το ΕΑΜ, και που με δυο σειρές προσπερνά θρασύτητα τους άθλους της Αντίστασης σε πόλεις και βουνά; Πού είναι οι αναφορές στα τάγματα ασφαλείας, στους Χίτες και στους δοσίλογους που προξένησαν κακό μεγαλύτερο και από τους Ναζί και ποια είναι η εικόνα που διαμορφώνει ο Έλληνας μαθητής για το τι πραγματικά πρέπει να τον κάνει περήφανο;

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αν δεν μαθαίνει, όποιος φοιτά στο ελληνικό σχολείο, τι πραγματικά σημαίνει φασισμός, γι’ αυτό φταίει κυρίως το αναλυτικό πρόγραμμα του ιστορικού μαθήματος των τελευταίων δεκαετιών. Αν τα παιδιά μας αγνοούν αυτό που γνωρίζουν οι συνομήλικοί τους σε ευρωπαϊκές χώρες, πως δηλαδή η Ελλάδα είχε την μεγαλύτερη και αποτελεσμα-τικότερη αντίσταση κατά την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής αναλογικά με τον πληθυσμό της, αλλά και τους περισσότερους νεκρούς αμάχους, πως εδώ οι Ναζί «μεγαλούργησαν», «υπερέβαλαν εαυτούς σε ολοκαυ-τώματα», τότε κάτι πρέπει επιτέλους να αλλάξει στα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Και ας μην ισχυριστεί κανείς πως αυτά είναι δύσκολα ή επώδυνα, για να τα πει κανείς σε παιδιά. Τα γαλλικά σχολικά βιβλία, εδώ και χρόνια, μιλούν και για τη γαλλική αντίσταση αλλά και για το καθεστώς Βισύ και τους συνεργάτες των Ναζί...

Μακάρι ν’ αποδεχτούμε κάποτε το παρελθόν μας, να μιλήσουμε χωρίς συμπλέγματα και φοβίες γι’ αυτό και να αξιοποιήσουμε τη μνήμη αυτών που ακόμα ζουν και που μπορεί να είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι γα τα παιδιά μας. Τα προγράμματα προφορικής και τοπικής Ιστορίας, που τα τελευταία χρόνια μπαίνουν από δασκάλους με μεράκι στο ελληνικό Σχολείο, οδηγούν σε αλλαγή του τοπίου. Αλήθεια, ποιος μπορεί να δείξει καλύτερα τη φρίκη του φασισμού στα παιδιά από έναν επιζώντα της σφαγής του Δοξάτου ή του Χορτιάτη ;

Μακάρι ένα κακό να γίνει η αρχή ενός καλού για την ελληνική εκπαίδευ-ση, αλλά και την ελληνική κοινωνία…

Σοφία Αυγέρη

ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ Νο 2 !...

ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ !...

Η γκαστρωμένη Ελλάδα του 2012 έβγαλε "σημεία και τέρατα", τίκτοντας, μεν, εξάδυμα, αλλά αφήνοντας, με τη γέννα της, σύξυλο, όλο τον Κόσμο !

Κατ΄ αρχήν το ένα τερατάκι, γεννήθηκε με δυο κεφάλια, αλλά κλινικά νεκρό ! Στη συνέχεια ξεμύτισε ένα "μωρό", με υπερμέγεθες κεφάλι, (δολιχοκέφαλο), στο οποίο είχε (έτοιμο) ένα μεγάλο τσουλούφι.

Δύο "μογγολάκια" βγήκαν σιαμαία και, ταυτόχρονα, υπέρβαρα, (μάλλον καταβρόχθιζαν όλο το διατροφικό υλικό...), ουρλιάζοντας και απειλώντας "Θεούς και Δαίμονες", μαζί και τη "μάνα και τον πατέρα τους".

Τελευταία ξεγεννήθηκαν δυο καχεκτικά νεογνά, ένα κατακόκκινο κορίτσι κι ένα κατάχλωμο αγόρι, φανερά προβληματικά, τα οποία τοποθετήθηκαν, πάραυτα, σε ειδικές θερμοκοιτίδες.

Η φουκαριάρα η "Μάνα" δεν έζησε την τραγική διαδικασία της γέννας, καθώς ήταν σε ολική νάρκωση, ενώ ο "Πατέρας", ειδοποιημένος για εξάδυμα, αλλά μη ενημερωμένος, ακόμα, πλήρως, για τα προϊόντα της "σποράς του", κερνάει και πανηγυρίζει, υπερηφανευόμενος για το "κατόρθωμά του" !...

Υ.Γ. Οι δανειστές - τοκογλύφοι του, τον περιμένουν να συνέλθει, προκειμένου να του την πέσουν, ετοιμάζοντας την "επίσκεψη" των μπράβων τους - προμηθευτών της δόσης του, για τις επόμενες ημέρες !...

Η ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ !...

ΤΙ ΨΗΦΙΣΕΣ, ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ ?...

Η αγανάκτηση κι ο θυμός του ελλη-νικού λαού, για τις σφαγιαστικές πολιτικές της λιτότητας και την κατακρεούργηση των δικαιωμάτων του, εκφράστηκε και στην κάλπη κι έτσι το χθεσινό εκλογικό αποτέλε-σμα έφερε την πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Οι όποιοι σχεδιασμοί, απρόσκο-πτης συνέχισης των πολιτικών των μνημονίων μένουν μετέωροι, κα-θώς δεν διαφαίνονται δυνατότητες δημιουργίας κυβέρνησης, ικανής και βιώσιμης, για να τους υλοποιή-σει. Αντίθετα, η απόπειρα συγκρό-τησης κυβερνητικού σχήματος οφεί-λει να περάσει μέσα από σημαντι-κούς συμβιβασμούς, οι οποίοι θα περιλαμβάνουν την αναθεώρηση ή και τη ματαίωση, ακόμα, σχεδιασμών και πολιτικών, ενάντια στα λαϊκά και εργασιακά δεδομένα και δικαιώματα.

Το δυνατό χτύπημα κατά των κομμάτων, που υποστήριξαν τις πολιτικές της τρόϊκας, αντισταθμίστηκε από την ψήφο αχταρμά στους αντιμνημονιακούς, στο μέτωπο των οποίων το εκλογικό σώμα συμπεριέλαβε κομμουνιστές, ΣΥΡΙΖΑτους, Κουβέληδες, Καμμένους και Φασίστες, που μεταξύ τους δεν μπορούν ούτε να μιλήσουν, πόσο μάλλον να συνεργαστούν !

ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΜΑ !...

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ !...

Το λάθος έγινε και, δυστυχώς, δεν διορθώνεται. Λάθος ήταν η επίσπευ-ση των εκλογών και το συνακόλουθο θρίλερ ακυβερνησίας που ζει η χώρα. Ηταν λάθος διότι έχουμε κατασπατάληση του ωφέλιμου χρόνου που «αγόρασε» το πολιτικό σύστημα -ακριβέστερα οι φιλοευρωπαϊκές του δυνάμεις- με τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Μιας κυβέρνησης που παρά τη βραχύβια θητεία της πέτυχε αποτελέσματα μακράς πνοής για τη χώρα.

Όπως η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους που συνέβη ποτέ διεθνώς με πρακτικό όφελος 100 δισ. για τη χώρα αποκλειόμενης ταυτόχρονα της άτακτης χρεοκοπίας και η διασφάλιση μιας νέας δανειακής σύμβασης ύψους 138 δισ. ευρώ. Χάρη σε αυτά τα επιτεύγματα παραμένει ισχυρό και το τραπεζικό σύστημα, ώστε να μην εκτίθενται ως κοινοί κομπογιαννίτες και όσοι εκ του ασφαλούς, πλέον, μπορούν να αναμηρυκάζουν υποσχέσεις για ανάπτυξη.

Παράταση του βίου αυτής της κυβέρνησης θα επέτρεπε σε όσα κόμματα πιστεύουν πραγματικά στην αξία της παραμονής της χώρας στο ευρώ και στη συνεργασία τους, να απο-δείξουν ότι είναι σε θέση να επαναφέρουν την οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης, ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει πια κανονικό μέλος της Ευρωζώνης.

Ας όψεται ο κ. Σαμαράς που η αναδίπλωσή του με το δεύτερο Μνημόνιο είχε ως υποχρεωτικό «αντίδωρο» στα αιφνιδιασμένα στελέχη του κόμματός του την άμεση προσφυγή στις εκλογές για να πιστοποιηθεί η «παρένθεση» της αλλαγής στάσης. Ας όψεται η ηγεσία της Ν.Δ., της οποίας η ψήφος στο δεύτερο Μνημόνιο δεν ήταν αποτέλεσμα ενσυνείδητης αλλαγής πολιτικής αλλά υποχρεωτική επιλογή ενός ισχυρού άλλοθι υπό το φόβο εθνικού «κατηγορώ» ως αναπότρεπτη εξέλιξη μιας αναπόφευκτης χρεοκοπίας.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από ένα λάθος; Ένα δεύτερο λάθος. Και αυτό είναι όχι τόσο το σύνθημα περί «αυτοδυναμίας», αλλά ο a priori αποκλεισμός κυβέρνησης συνεργασίας. Ακριβώς γιατί η ιδεολογική αδιαφορία της Αριστεράς στον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας βρίσκει την αστική «νομιμοποίησή» της. Αλλά και για έναν δεύτερο σημαντικό λόγο. Δημιουργείται η αίσθηση ότι τα μεγάλα κόμματα δεν προτίθενται, πράγματι, να προχωρήσουν σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις, προϋπόθεση επιτυχίας των οποίων αποτελεί η υποστήριξή τους όχι μόνον από μία ελέω εκλογικού νόμου κίβδηλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία αλλά από μία συμπαγή κοινωνική πλειοψηφία που αντιλαμβάνεται την ανάγκη ριζικών μεταρρυθμίσεων.

Είναι απορίας άξιον πώς ο κ. Σαμαράς ακόμα και στο «παρά πέντε» της πλέον κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη στοιχειώδους αυτοκριτικής για το κόμμα του φιλοδοξώντας να φορτώσει σε ένα μόνο κόμμα -όποιο και αν είναι αυτό- τα δεινά μιας λανθασμένης πολιτικής δεκαετιών.

Εντάξει, κατανοητή η ανάγκη να δείξουμε στο κομματικό ακροατήριο ότι «στηρίζει το Σαμαρά ο Καραμανλής», αλλά το θηριώδες έλλειμμα των 36,1 δισ. ευρώ του 2009 ποιον δείχνει; Τον Παπανδρέου και το Βενιζέλο ή τον κυβερνήτη- πρωταγωνιστή της πιο δραματικής σκηνής του ελληνικού δράματος;

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πρακτικά ο κ. Σαμαράς -και ας επιχειρεί με επικοινωνιακές επιθέσεις της τελευταίας στιγμής κατά της Αριστεράς να διαχωρίσει τη θέση του από τις δικές της- «κλείνει το μάτι» σε όλους εκείνους που επειδή δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε αυτόν τον τόπο, βρήκαν οχυρό στην κατασκευή αντιμνημονιακών τειχών. Ωσάν η Ελλάδα των δανεικών και του διαλυμένου παραγωγικού ιστού, η Ελλάδα των συντεχνιακών ρετιρέ, των μαϊμού συνταξιούχων, η χώρα-χαρά των φοροφυγάδων, η Ελλάδα παράδεισος των καταφερτζήδων και της κομματικής νομενκλατούρας στο κράτος να ήταν η χώρα-πρότυπο που ευτυχώς -για άλλα κράτη- κανένα από αυτά δεν διανοήθηκε να αντιγράψει.

Πολλά είπαμε όλο αυτό τον καιρό για το παρελθόν -ίσως να αποτελεί και μία βολική καταφυγή από τα δύσκολα ερωτήματα του παρόντος-το καίριο ερώτημα που υπάρχει ωστόσο είναι ένα και μοναδικό. Τι θα συμβεί την επομένη των εκλογών και πώς απαντούν σε αυτό οι πολιτικές δυνάμεις με δεδομένη τη χαοτική κατάσταση που θα προκύψει από ενδεχόμενη αλλαγή στάσης των εταίρων -ακόμα και με απειλή αλλαγής στάσης- έναντι μιας χώρας που ενώ της προσφέρουν δεκάδες δισ. ευρώ βοηθείας, η ίδια δείχνει έτοιμη να ενδώσει στον πειρασμό μαζοχιστικών ενστίκτων ποντάροντας (;) στη μεγαθυμία δεκάδων εκατομμυρίων πολιτών της Ευρωζώνης που προσφέρουν αγόγγυστα (;) και έως πότε (;) τον όβολό τους για τη διάσωση μιας χώρας που συνέβη να βρίσκεται στο ίδιο οικογενειακό κλαμπ.

Τρεις επιλογές έχουμε την Κυριακή, εξίσου σεβαστές και οι τρεις: Η πρώτη, καθαρή και χωρίς γκρίζες ζώνες είναι η έξοδος από το ευρώ. Την επαγγέλλεται το ΚΚΕ, την κρύβει ο ΣΥΡΙΖΑ, εκεί οδηγούν όλα τα κόμματα του λεγόμενου αντιμνημονιακού μπλοκ.

Η δεύτερη προβάλλεται από τη Νέα Δημοκρατία. Υπόσχεται επαναδιαπραγμάτευση των όρων της δανειακής σύμβασης, εθνική ατζέντα με όρους όμως κομματικής αυτοδυναμίας και προσφυγή σε νέες εκλογές με εξίσου αβέβαιη κατάληξη.

Η τρίτη προκρίνεται κατ' εξοχήν από το ΠΑΣΟΚ και φαίνεται ότι μπορεί να βρει υποστήριξη από κόμματα που τοποθετούνται δεξιά και αριστερά του πολιτικού κέντρου. Προβάλλει την ιδέα επιμήκυνσης του χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου για να αποφύγει κατά το δυνατόν κοινωνικές εντάσεις υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα τηρεί τις δεσμεύσεις της για διαρθρωτικές αλλαγές, ώστε να μη διακινδυνεύσει την περιπέτεια μιας μετωπικής σύγκρουσης με τους δανειστές μας.

Αυτές είναι οι προτάσεις, γνωστή και η αξιοπιστία και η ειλικρίνεια προσώπων και κομμάτων που τις υπηρετούν.

Το ελαφρυντικό του «δεν ήξερα» δεν υπάρχει πλέον για κανέναν. Εμείς αποφασίζουμε. Για εμάς και για γενιές που τις αφαιρέσαμε εισόδημα πριν ακόμα επιχειρήσουν να το δημιουργήσουν. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

ΤΟ ΜΠΑΜ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ !...

Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΑΧΤΑΡΜΑ !...

Ο Βενιζέλος διακηρύσσει την επιδίωξη του ΠΑΣΟΚ για την πρωτιά, έτσι ώστε να έχει την πρωτοβουλία στις διαβουλεύσεις για τη συγκρότηση κυβέρνησης ευρείας συμμετοχής και στήριξης.

Ο Σαμαράς είναι κάθετος στη διεκδίκηση της αυτοδυναμίας, διαμηνύει, πως σε περίπτωση που δεν την πετύχει, θάναι ο πρωθυπουργός, ως αρχηγός του πρώτου κόμματος, αλλά δηλώνει κατηγορηματικά, πως "δεν θα συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ" !

Ο Καρατζαφέρης υποστηρίζει πως είναι ανοιχτός σε συνεργασίες και με το ΠΑΣΟΚ και με τη Ν.Δ. αλλά όχι με το Βενιζέλο και το Σαμαρά.

Η Ντόρα παρουσιάζεται διαθέσιμη και προσφέρεται σε κάθε περίπτω-ση...

Ο Κουβέλης, αφού είπε, ξείπε και ξανάπε, μάλλον έχει καταλήξει (δημό-σια) στο "...δεν θα δώσουμε αριστερό άλλοθι στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ...".

Αυτές, μαζί με το Μάνο και την "Κοινωνική Συμφωνία" είναι οι πολι-τικές δυνάμεις, που θάλεγε κανείς, πως μπορεί να συμμετάσχουν ή να στηρίξουν ένα κυβερνητικό σχήμα, με μετριοπαθή στάση και θέση απέναντι στην υπάρχουσα κατάσταση, που έχει διαμορφωθεί στη χώρα.

Πρόκειται για αχταρμά ; Και βέβαια, για πολύ αχταρμά, μιας και με βάση τις παραπάνω θέσεις, (εφ΄ όσον εκληφθούν ως αληθινές και σταθερές...), δεν διαφαίνεται περίπτωση συνεργασίας και συγκυβέρ-νησης.

Και βέβαια, θάχε βάση η άποψη, που θα υποστήριζε κάποιος, για την έφεση και την ειδίκευση των ελλήνων πολιτικών στο ...άθλημα της κωλοτούμπας, πλην όμως, δεν νομίζουμε, πως αυτή η χρονική στιγμή θα είναι η κατάλληλη, για μιαν ακόμα επίδειξη των ικανοτήτων τους. Ο σοβαρότερος - γι αυτούς - λόγος, δεν θάναι άλλος από το πιθανότατο ενδεχόμενο των επαναληπτικών εκλογών, στις οποίες η λαϊκή κρίση θα αναμένεται πιο αυστηρή και πιο διεισδυτική.

Υπάρχει διέξοδος, εκτός από το εκ νέου στήσιμο της κάλπης ; Φυσικά και υπάρχει... Και μπορεί αυτή, (η διέξοδος...), να συγκεριάσει όλον αυτόν τον αχταρμά των απόψεων και θέσεων, χωρίς να εμφανίσει το κάθε κόμμα ανακόλουθο και ...κωλοτουμπιασμένο ; Πιστεύουμε, πως ναι, μπορεί !...

Μια κυβέρνηση με υπουργούς μη πολιτικούς η, τουλάχιστον, μη ενεργούς, σήμερα, πολιτικούς, ανάκατους με τεχνοκράτες, κάτι που να φέρνει στο σχήμα της Ιταλίας και του Μόντι, μπορεί κάλλιστα να στηριχτεί στη Βουλή, από τους βουλευτές όλων των παραπάνω κομμάτων, μαζί και των Οικολόγων Πράσινων, στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας για την διεκπεραίωση των πολιτικών στοχεύσεων, που έχουν διαμορφωθεί, μέχρι το 2015.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Η ψήφος εμπιστοσύνης σε μια τέτοια κυβέρνηση, ούτε το Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει ανακόλουθο, ούτε το Σαμαρά και τη Ν.Δ. διαψεύδει, (δεν συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ και επί πλέον ο Αντωνάκης θυσιάζει την ...πρωθυπουργία του, για το καλό της πατρίδας...).

Ο Καρατζαφέρης δεν συνεργάζεται με τους δυο αρχηγούς στα υπουργικά έδρανα, ενώ η Ντόρα, αν έχει εκλεγεί, βρίσκεται τα καλύτερά της. Ακόμα και η ΔΗΜΑΡ κάνει πράξη το όνειρο της Αριστεράς, για την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, χωρίς να χρειάζεται να απολογηθεί, για τις προεκλογικές διακηρύξεις της, αφού η συμμετοχή της μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς, δεν θάχει ματαιωθεί εξ αιτίας της, αλλά με ευθύνη των άλλων, (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ...).

Η παραπάνω διέξοδος και η δημιουργία ενός τέτοιου κυβερνητικού σχήματος, προϋποθέτει δύο πράγματα : πρώτον, την καταλυτική ετυμηγορία του ελληνικού λαού, αύριο Κυριακή 6 Μαϊου, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας, πρέπει να είναι το "πολλαπλό χαστούκι" (ξέρετε... εκείνο το σκηνικό με το Βέγγο να βάζει όλες τις απείθαρχες αδελφές του τη μία δίπλα στην άλλη και να τις χαστουκίζει εν σειρά !...).

Δεύτερον, να καεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το αποκούμπι ή το λοξοκοίταγμα, προς τις επαναληπτικές εκλογές, κάτι το οποίο είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πρώτη προϋπόθεση και κυρίως με το κόψιμο, σε κάποια κόμματα, των ορέξεων για αυτοδυναμίες ή για ρυθμιστικούς ρόλους !...

ΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ !...

ΒΡΕ… ΤΟΝ ΚΟΝΤΟΠΟΥΤΑΝΟ !...

΄Εκανε γαργάρα, για πέντε χρόνια, τις αλχημείες του Καραμανλή και τις εγκληματικές του πολιτικές, που οδήγησαν την ελληνική Οικονομία στο γκρεμό.

Στη συνέχεια, όταν ο Παπανδρέου αποκάλυψε την κατάσταση και έβαλε κι αυτόν και τους ομοίους του δεξιόστροφους, μπροστά στις ευθύνες τους, ξεβρακώθηκε στη Μέρκελ και υιοθέτησε, πλήρως, τις ντιρεκτίβες, για την εφαρμογή σφαγιαστικών μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, απειλώντας και εκβιάζοντας, μετερχόμενος κάθε μέθοδο και πρακτική των νονών του υποκόσμου.

Κάθε τόσο, αγκαζέ με τη μέγαιρα του Βερολίνου, συνόψιζαν τις συνωμοτικές συζητήσεις τους, εξαγγέλλοντας, όλο και σκληρότερα, μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, για την Ελλάδα και όλο και πιο εξοντωτικές περικοπές στα εισοδήματα και τα δικαιώματα των ελλήνων !

Και τώρα, ο …κοντοπούτανος της Κάρλας, στριμωγμένος στα σχοινιά και ευρισκόμενος στη διαδικασία της αποκα-θήλωσης, βγαίνει και κατηγορεί για τις πολιτικές, που επέβαλλε στην Ελλάδα, τον …Παπανδρέου ! Λες και η ελληνική κυβέρνηση είχε την ευχέρεια να καθορίζει το είδος και το περιεχόμενο της πολιτικής, που εφαρμόζονταν, λες και οι περικοπές των μισθών αποτέλεσαν δική της πρωτοβουλία, λες και οι λεχρίτες με τα σκούρα κοστούμια, που έχουν σταλεί στην Αθήνα, ήταν μονίμως αντίθετοι και δεν πίεζαν για περικοπές, αλλά για …παροχές !...

Είναι, ακριβώς, αυτή η ελεεινή συμπεριφορά της ποντικομαμής, που θα κάνει, ακόμα μεγαλύτερη, τη χαρά και την ευχαρίστησή μας, για το «αγγούρι», που θα φάει την ερχόμενη Κυριακή !...

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ !...

Δύο ολόκληρα χρόνια παλεύαμε ως ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά μόνοι μέσα σε ένα συντριπτικά συντηρητικό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Σήμερα, Ελλάδα και Γαλλία μπορούν να μπουν στην πρωτοπορία της αλλαγής πολιτικής στην Ευρώπη. Αλλαγή πολιτικής, που συνδυάζει την δημοσιονομική υπευθυνότητα με την επένδυση στην πράσινη ανάπτυξη. Αυτό που το ΠΑΣΟΚ λέει εδώ και χρόνια. Σήμερα, λοιπόν, που οι προτάσεις μας δικαιώνονται, την ώρα που η Ευρώπη αλλάζει σελίδα, η Ελλάδα χρειάζεται και πάλι πρώτο το ΠΑΣΟΚ.

Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος της λογικής «εγώ τα έλεγα». Αλλά κάποια πράγματα πρέπει, επιτέλους, να ειπωθούν με το όνομά τους.

Στις 30 Οκτωβρίου 2009, στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο οποίο συμμετείχα ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, είχα πει:

«Η πρόταση που κατέθεσα εγώ προσωπικά, εκ μέρους της Ελληνικής Κυβέρνησης, είναι να συνδέσουμε την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης με την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Δηλαδή, να βρεθούν νέες επενδύσεις, που θα αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, αλλά θα είναι επενδύσεις, στην προσπάθεια της ανθρωπότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των χωρών μας, να μεταβούν σε μια πράσινη οικονομία, έτσι ώστε να είναι και βιώσιμη, που θα έχει ως αποτέλεσμα να αναπτυχθούν οι οικονομίες μας, για να μπορούμε να έχουμε και αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά και των μεγάλων ελλειμμάτων, που πολλές φορές δημιουργούνται σε πάρα πολλά κράτη, ειδικά λόγω αυτής της ύφεσης που έχουμε σήμερα. Σε αυτό, έκανα μία συγκεκριμένη πρόταση, χθες, για νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, όπως είναι ο φόρος επί των συναλλαγών, ή αλλιώς, όπως παλαιότερα είχε ονομαστεί Τobin tax, φόρος του Tobin».

Στις 11 Δεκεμβρίου 2009, στη συνέντευξη τύπου μετά από ακόμη ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, είχα πει :

«Εμείς επίσης τονίσαμε και ξανασυζητήθηκε το θέμα των νέων και πιο καινοτόμων τρόπων χρηματοδότησης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αλλά βεβαίως και της μεταφοράς πλούτου προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως είναι το λεγόμενο transaction tax, ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ή τα πράσινα ομόλογα, ή επίσης ο φόρος στο διοξείδιο του άνθρακα, το carbon tax. Επιβεβαιώθηκε ότι η Επιτροπή δουλεύει πάνω σε αυτές τις προτάσεις...»

Και είχα συμπληρώσει σε σχέση με την Ελλάδα :

«Αυτά που κάνουμε εμείς είναι βαθύτερα και θα είναι και μακροχρόνια, προς όφελος της βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας. Γιατί το να κόψεις σήμερα το μισθό ή τη σύνταξη, δεν δημιουργεί βιωσιμότητα στην ελληνική οικονομία. Δεν απαντά στο πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Το τονίζω αυτό. Να φύγουμε απ' αυτή την ιδεοληψία. Υπάρχουν άλλα προβλήματα που έχει η χώρα μας και αυτά είναι που πρέπει να χτυπήσουμε. Το λέω, είναι πιο δύσκολα, πιο σκληρά κατ' εμέ, αλλά πιο δίκαια και πολύ πιο σημαντικά για το μέλλον της χώρας μας».

Ζητούσα χρόνο για την Ελλάδα. Χρόνο για να κάνουμε όλες τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Ζητούσα να συνδυαστεί η απαιτούμενη δημοσιονομική υπευθυνότητα με πανευρωπαϊκού επιπέδου επενδύσεις στην ανάπτυξη, ως τον αποτελεσματικότερο τρόπο να ανταπεξέλθει και η Ευρώπη και η Ελλάδα στην κρίση. Ζητούσα νέα, κοινωνικά δίκαια χρηματοδοτικά εργαλεία για την χρηματοδότηση της ανάπτυξης με βιώσιμο τρόπο, όπως ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και τα ομόλογα για την ανάπτυξη.

Δώσαμε πραγματική μάχη για όλα αυτά από την πρώτη στιγμή. Σε αντίθεση με τη ΝΔ, η οποία αφού εγκατέλειψε την Ελλάδα με ύφεση -3% το 2009, στη συνέχεια κραύγαζε υποκριτικά «ανάπτυξη» στο εσωτερικό, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να το διεκδικήσει πραγματικά από τους ομοϊδεάτες της στο εξωτερικό.

Δημιουργήσαμε από το μηδέν τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Την ύστατη στιγμή, η Ε.Ε. στήριξε την Ελλάδα. Αλληλεγγύη στην Ελλάδα φυσικά και υπήρξε, και μάλιστα πρωτόγνωρη, αλλά με τέτοιο τρόπο που δεν επέτρεψε στην Ευρώπη να αντιμετωπίσει τη φωτιά εν τη γεννέσει της. Φωτιά που έγινε πυρκαγιά και απείλησε όλη την Ε.Ε.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Κι αυτό διότι στις εκκλήσεις μας για χρόνο και πανευρωπαϊκές αντι-υφεσιακές πολιτικές ως συμπληρωματικό πυλώνα στην δημοσιονομική υπευθυνότητα και το τέλος των ελλειμμάτων, η συντηρητική Ευρώπη απαντούσε μονοδιάστατα και απαιτούσε ένα και μόνο πράγμα για να μας δανειοδοτήσουν: σκληρή, πολύ σκληρή και γρήγορη προσαρμογή και μερικοί μάλιστα, με τιμωρητική διάθεση εις βάρος της χώρας μας. Δυστυχώς πίστευαν ότι δεν έχουμε την βούληση να κάνουμε καμία προσαρμογή. Πίστευαν ότι, πάλι θα τους κοροϊδέψουμε, γιατί είχαν την κακή εμπειρία του τι έκανε για μια πενταετία η προηγούμενη κυβέρνηση.

Η σκληρότητα του Μνημονίου ήταν και το τίμημα της αναξιοπιστίας της ΝΔ, που κληρονομήσαμε ως έθνος. Αλλά και του ιδεολογικού δογματισμού των Ευρωπαίων ομοϊδεατών της ΝΔ.

Σήμερα, οι προτάσεις μας, οι προτάσεις των ευρωπαίων σοσιαλιστών, που υποστηρίξαμε από την πρώτη στιγμή, δικαιώνονται.

Με τη βοήθεια – ελπίζω και την επικράτηση στη Γαλλία – του Franηois Hollande, οι προοδευτικές προτάσεις αρχίζουν να κυριαρχούν στην πανευρωπαϊκή ατζέντα.

Κρατήσαμε την Ελλάδα όρθια, όταν οι προηγούμενοι την εγκατέλειψαν ως σίγουρα χρεωκοπημένη.

Μείναμε μέσα στο ευρώ, μέσα στο ευρωπαϊκό «παιχνίδι».

Και πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνουμε εκεί, έχοντας ως κυρίαρχη δύναμη την μόνη σοβαρή προοδευτική πρόταση στη χώρα μας: το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Γιατί η μάχη για την επικράτηση των προοδευτικών ιδεών στην Ευρώπη, η μάχη για να μπει τέλος στον συντηρητικό ευρωπαϊκό χειμώνα, η μάχη για την επικράτηση της προοδευτικής άνοιξης, τώρα αρχίζει.

Η αλήθεια είναι ότι η κρίση που οι λαοί της Ευρώπης βιώνουν, με διαφορετική ένταση ο καθένας, ανέδειξε με τον πλέον καταλυτικό τρόπο, τις αντιφάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και της ευρωζώνης, καθώς και το εντεινόμενο έλλειμμα Δημοκρατίας, που φέρνουν μαζί τους.

Η Ευρώπη, 55 χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης και 20 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο. Οι σημερινές διεργασίες θα επηρεάσουν καθοριστικά την μορφή της Ευρώπης του μέλλοντος και τη ζωή των Ευρωπαίων πολιτών.

Η συζήτηση μπορεί να αφορά καταρχήν τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση, αλλά επί της ουσίας αφορά συνολικά το περιεχόμενο της Ένωσης, το γιατί και πως οι Ευρωπαϊκές χώρες ενώνουν τις μοίρες τους, το ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο της Ευρώπης στον άξονα συντήρηση - πρόοδος, που θα διαμορφώσει καθοριστικά τη νέα πραγματικότητα, την καθημερινή ζωή των λαών της, των πολιτών της.

Αυτό είναι το διακύβευμα για το οποίο σήμερα συζητούμε ή για την ακρίβεια πρέπει να συζητήσουμε ουσιαστικότερα, με πλήρη συνείδηση της σημασίας του και του ζωτικού χαρακτήρα που προσλαμβάνει για τη ζωή των Ευρωπαίων πολιτών, λαμβανομένων υπόψη των αρχών και των αξιών στις οποίες στηρίζεται η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης.

Σήμερα, το έλλειμμα Δημοκρατίας διευρύνεται διεθνώς λόγω μιας άτακτης παγκοσμιοποίησης που έχει αφήσει ανεξέλεγκτο και εκτός δημοκρατικής εποπτείας ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει καταστεί πιο ισχυρό, επιθετικό και απρόβλεπτο από ποτέ άλλοτε.

Το έλλειμμα Δημοκρατίας διευρύνεται και στην Ευρώπη, λόγω της κοντόθωρης και μονόπλευρης πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης που επέβαλλαν οι κυρίαρχες συντηρητικές δυνάμεις.

Πράγματι, η πολιτική αυτή εξαντλείται στη δημοσιονομική προσπάθεια, μέσω του Δημοσιονομικού Συμφώνου, αγνοώντας την ανάγκη αλλαγών στην οικονομική διακυβέρνηση, ρύθμισης και ελέγχου των χρηματοπιστωτικών αγορών, τα ζητήματα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, την ανάγκη προώθησης πολιτικών ανάπτυξης και σύγκλισης, καθώς και πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενώ έχουμε ως Ερωπαϊκή Ένωση τεράστιες δυνατότητες, η συντηρητική Ευρώπη δεν τις αξιοποιεί.

Σήμερα, για αυτούς και πολλούς ακόμη λόγους, οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και διεθνώς, μπορούν και οφείλουν να δώσουν τη μάχη όχι μόνο για την αλλαγή των συσχετισμών αλλά και -κυρίως- για την ευρύτερη κατά το δυνατόν συμμετοχή των πολιτών στον διάλογο και την λήψη των αποφάσεων.

Αυτό προϋποθέτει την επικέντρωση σε μία συζήτηση - και δράση, σχετικά με τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που πρέπει να προωθηθούν στην ΕΕ, τόσο στους θεσμούς όσο και στις ακολουθούμενες πολιτικές, οικονομικές και αναπτυξιακές. Και πρωτίστως, προϋποθέτει την "μεταρρύθμιση" αυτών των ίδιων των προοδευτικών δυνάμεων. Σε δομές, μέσα και πολιτικές.

Αν η κρίση συνδέεται με την επικράτηση των συντηρητικών πολιτικών, η υπέρβασή της δεν μπορεί παρά να συνδεθεί με την αλλαγή αντιλήψεων και νοοτροπιών που χαρακτηρίζει και τις ίδιες τις προοδευτικές δυνάμεις.

Διαφορετικά, ο κίνδυνος που βιώνουμε ήδη σήμερα στην Ευρώπη, είναι η κρίση, όπως κάθε κρίση, να δημιουργεί ανασφάλειες, να τροφοδοτεί τον εύκολο λαϊκισμό και τα φοβικά σύνδρομα και αυτά με τη σειρά τους, ακραίες εκφάνσεις της πολιτικής ζωής.

Έτσι, αντί οι επιπτώσεις της κρίσης, όπως και των πολιτικών που προωθούν οι έχοντες το πάνω χέρι στους συσχετισμούς, να οδηγούν σε ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνιών στην Ευρώπη προς προοδευτική κατεύθυνση, παρατηρείται το φαινόμενο της συντηρητικοποίησης τους.

Εδώ ακριβώς, οι προοδευτικές δυνάμεις βιώνουν το δικό τους αυτεπίστροφο. Όσους η Ιστορία μας έταξε να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή της αντιμετώπισης των επιπτώσεων από αυτήν την κρίση, κατανοούμε απολύτως τους νόμους κίνησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο σύνολό τους, πολιτικών δυνάμεων και πολιτών και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι η ώρα των προοδευτικών, ριζοσπαστικών αλλαγών. Και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι αυτός ο δρόμος θα είναι και μακρύς και απαιτητικός, αλλά είναι ο μοναδικός που μπορεί να οδηγήσει σε μία Ευρώπη με βιώσιμη ανάπτυξη και επομένως, με ισχυρές κοινωνικές δομές.

Όπως επεσήμανα από την αρχή αυτής της κρίσης, στην οποία η χώρα μας αποτέλεσε τον πιο αδύναμο κρίκο της Ευρωπαϊκής αλυσίδας, η βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη υπέρβασή της προς όφελος όλων των Ευρωπαίων πολιτών, απαιτεί ριζικές αλλαγές σε όλα τα πεδία άσκησης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ευρώπης, αλλά και στον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας της.

Όμως, ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη μέχρι σήμερα ήταν και είναι τέτοιος που χρειάστηκε μια τιτάνια πολιτική μάχη για να πειστεί η συντηρητική πλειοψηφία κυβερνήσεων στην Ευρώπη να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της απέναντι σε μια χώρα της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα που βρέθηκε σε κίνδυνο, η αλήθεια είναι εξαιτίας δικών της σφαλμάτων σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Σε αυτές τις συνθήκες, αυτή η εκδήλωση αλληλεγγύης προς την Ελλάδα αποτέλεσε και μια τεράστια πολιτική επιτυχία. Επιτυχία της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Οι συντηρητικές δυνάμεις, ωστόσο, αρνήθηκαν συστηματικά να δουν την κρίση αυτή ως ευκαιρία μεγάλων αλλαγών που θα άλλαζαν το ίδιο το περιεχόμενο της Ευρώπης, δίνοντας περισσότερη εξουσία στους Λαούς έναντι των αγορών, αλλάζοντας το παραγωγικό πρότυπο της Ευρώπης και ξεκινώντας ένα νέο αναπτυξιακό κύκλο σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και κάνοντας παράλληλα μεγάλα βήματα στη διαδικασία Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχω εδώ και χρόνια υποστηρίξει, όπως προείπα, την εισαγωγή στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, νέων εργαλείων, θεσμικών, πολιτικών, οικονομικών και αναπτυξιακών. Εργαλείων που χαρακτηρίζονται από προοδευτικό πρόσημο και επίσης, μπορούν να συμβάλουν στην εμπέδωση νέων αντιλήψεων σχετικά με τη συμμετοχή των πολιτών:

Τα ευρωομόλογα, τόσο για το χρέος όσο και για την ανάπτυξη, ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, μια πρόταση που πρόσφατα κέρδισε την πλειοψηφία της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο φόρος του διοξειδίου άνθρακα, η ανάγκη ελέγχου αλλά και ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των CDS, των οίκων αξιολόγησης, των φορολογικών παραδείσων καθώς και μιας νέας φιλόδοξης αναπτυξιακής στρατηγικής πανευρωπαϊκού επιπέδου με προτεραιότητα στην πράσινη ανάπτυξη, στις καθαρές τεχνολογίες και στην καινοτομία, που θα έφερνε δουλειές και θα προσέδιδε ξανά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην Ευρώπη.

Αλλά και νέες ρυθμίσεις στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως η εμβάθυνση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η εκλογή του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου από τους Ευρωπαίους πολίτες, η προσπάθειά μας να ενεργοποιήσουμε φορείς, οργανισμούς και πολίτες για την έκδοση ευρωομολόγων, μέσω της Πρωτοβουλίας Ευρωπαίων Πολιτών, αλλά και η πρότασή μου για δημοψήφισμα, σήμερα, πλέον, συζητούνται ευρύτατα σε όλη την Ευρώπη.

Αν οι προτάσεις αυτές είχαν εισακουστεί εγκαίρως, η εξέλιξη σήμερα θα ήταν διαφορετική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη συνολικά, καθώς θα είχε αποτραπεί η διάδοση της κρίσης στο σύνολο της Ευρωζώνης.

Όπως έχω ξαναπεί, ήμασταν οι πρώτοι που κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου, από τον Ιανουάριο του 2010, βλέποντας που πηγαίνουν τα πράγματα.

Και καταβάλαμε τεράστιες προσπάθειες για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Συνεχείς και σκληρές προσπάθειες. Με τις θυσίες των Ελλήνων. Η διαπραγμάτευση δεν είναι σύνθημα για το θεαθήναι. Διαπραγμάτευση γίνεται κάθε μέρα. Αρκεί να είσαι αξιόπιστος. Έτσι βρήκαμε το Μάιο του 2010, τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ για τη χρηματοδότηση της χώρας, το μεγαλύτερο στην ιστορία πακέτο στήριξης, όταν κανείς δεν δάνειζε τη χώρα. Έτσι μειώσαμε το Μάρτιο του 2011 τα επιτόκια δανεισμού και εξασφαλίσαμε μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής. Έτσι πετύχαμε τον Ιούλιο του 2011 την πρώτη συμφωνία για την συντεταγμένη διαγραφή χρέους της Ελλάδας. Έτσι εξασφαλίσαμε τον Οκτώβριο του 2011 νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα, άλλα 130 δισεκατομμύρια, και ταυτόχρονα τη χωρίς προηγούμενο μείωση του ελληνικού χρέους.

Και όλα αυτά, ενώ οι συντηρητικές δυνάμεις στη χώρα μας, ασκούσαν άγονη κριτική “αντιμνημονιακού χαρακτήρα”, με γενικολογίες και εύκολα λόγια περί ανάπτυξης σε μια χώρα που οι ίδιες είχαν φέρει στο χείλος της καταστροφής. Μια κριτική που τους εκθέτει, καθώς σήμερα πλέον, έχουν αποδεχτεί απολύτως την ορθότητα της πολιτικής που τότε αρνούνταν.

Με την υπεράνθρωπη προσπάθεια του Ελληνικού λαού, κρατήσαμε τη χώρα όρθια. Η ιστορική σε παγκόσμιο επίπεδο μείωση του χρέους της χώρας και η διασφάλιση της ομαλής δανειοδότησής της με εξίσου ιστορικά πακέτα στήριξης, αποτελούν κατακτήσεις του Ελληνικού λαού. Και μπορούν, αν δεν εγκαταλειφθεί η προσπάθεια στη μέση με κίνδυνο να πάνε χαμένες οι θυσίες όλων των Ελλήνων, να αποφέρουν νέα και σημαντικότερα οφέλη για τη χώρα, για όλους.

Για αυτό και το αποτέλεσμα των εκλογών είναι καθοριστικό.

Αν από την αρχή αυτής της κρίσης, η Ελληνική κυβέρνηση με τις προτάσεις που εξαρχής ανάπτυξε δεν ζούσε σε συνθήκες πολιτικής μοναξιάς και υπήρχε και τότε έστω και ένας ευρωπαίος ηγέτης που να υποστήριζε αυτά που υποστηρίζει σήμερα ο Φρανσουά Ολάντ, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Αρκετοί πια, γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι αγορές είναι αμείλικτες, εάν δεν υπάρχει ρύθμιση και ότι χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στην Ευρώπη, με αλληλεγγύη και σχέδιο. Αυτό προτείναμε εξαρχής και αυτό προτείνει σήμερα και ο Φρανσουά Ολάντ.

Οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα, έχουν χρέος να διαμορφώσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, για μία άλλη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης αλλά και για μία άλλη πολιτική που θα οδηγήσει στην οικονομική διακυβέρνηση και την πολιτική ενοποίηση. Με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και αξιοπιστία. Με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης τους απέναντι στο μέλλον των Ευρωπαϊκών λαών, των Ευρωπαίων πολιτών.

Ας σκεφτούμε όλοι οι Έλληνες, καθώς θα προσέλθουμε στις κάλπες να ψηφίσουμε, αν μας αξίζει να στείλουμε διεθνώς το μήνυμα ότι στη χώρα μας ενισχύθηκαν οι συντηρητικές δυνάμεις, οι δυνάμεις εκείνες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οικογένεια που ευθύνεται για τις αποφάσεις και τις πολιτικές που επικράτησαν στην Ευρώπη.

Ας σκεφτούμε επίσης, αν η χώρα έχει την πολυτέλεια να βαδίσει τον φαινομενικά εύκολο δρόμο που οδηγεί στο άγνωστο.

Και ας αναλογιστούμε πόσο σημαντικό είναι για τη χώρα μας, την ώρα της διαμόρφωσης των νέων συσχετισμών στην Ευρώπη, να έχει ισχυροποιηθεί με την ψήφο των πολιτών η πολιτική εκείνη δύναμη που, όχι μόνο κράτησε τη χώρα όρθια, αλλά και από την πρώτη στιγμή της κρίσης πάλεψε σε ένα καθ’όλα εχθρικό συντηρητικό περιβάλλον για μια άλλη πολιτική, με προοδευτικό πρόσημο. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Σήμερα, λοιπόν, που οι προτάσεις μας δικαιώνονται, την ώρα που η Ευρώπη αλλάζει σελίδα, η Ελλάδα χρειάζεται και πάλι πρώτο το ΠΑΣΟΚ.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΤΣΙΠΡΑΣ : "ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΑΣΟΚ" !...