Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ "ΑΝΑΣΤΑΣΗ" !...


Εδώ και δεκαετίες έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να βλέπουμε οργασμό «έργων» στους δρόμους δήμων και κοινοτήτων πριν από τις δημοτικές εκλογές, αλλά και πλούσιες υποσχέσεις για «παροχές» από το κράτος, πριν από τις κοινοβουλευτικές εκλογές.
 
Κάπως έτσι, δεδομένης της πολιτικής σημασίας των ευρωεκλογών (σε ό,τι αφορά τo εύρος αποτύπωσης του αντιευρωπαϊκού συναισθήματος, αλλά και το ενδεχόμενο αμφισβήτησης της εγχώριας διακυβέρνησης), ζήσαμε το τελευταίο διάστημα μια προσπάθεια πρόωρης ίσως «ανάστασης» των κοινωνικών προσδοκιών για έξοδο από την κρίση.
 
Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι η κυβέρνηση έδωσε ό,τι… μπορούσε να δώσει με τη συγκατάβαση των ξένων δανειστών μας. Επιδόματα για τους ενστόλους, ενισχύσεις σε ορισμένες ευπαθείς κατηγορίες πολιτών, αλλαγές στον φόρο υπεραξίας κινητών και ακινήτων.
 
Προκειμένου δε να εμπεδωθεί το «αναστάσιμο» κλίμα, μέχρι και η κ. Μέρκελ ήρθε στην Αθήνα για να μας πει πόσο καλά τα πάμε - πλέον.
 
Αναμφισβήτητα υπάρχουν ουσιαστικές ευοίωνες εξελίξεις. Όπως το πρωτογενές πλεόνασμα, ή το ενδιαφέρον των αγορών για την Ελλάδα και τις τράπεζές της, ενδιαφέρον που δεν θα προέκυπτε αν δεν υπήρχαν προσδοκίες ανάτασης για την εγχώρια οικονομία.
 
Σε ό,τι αφορά την ευρύτερη κοινωνία όμως, τα παραπάνω δεν μεταφράζονται σε υλικά οφέλη που είναι ικανά, σε τούτη τη φάση, να απαλείψουν τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια. Περισσότερο χρησιμεύουν για να τονώσουν την αισιοδοξία για το μέλλον, να δημιουργήσουν εκ νέου προσμονή για καλύτερες μέρες.
 
Αν οι θετικές εξελίξεις συνεχιστούν, αν πράγματι φτάσουμε σε μηδενική πτώση του ΑΕΠ φέτος, κι αν συνεχίσει το κράτος τη διαδικασία των μεταρρυθμίσεων, αν αυξηθεί η χρηματοδότηση της οικονομίας, μέσω των τραπεζών και άλλων μηχανισμών, τότε πράγματι τους επόμενους μήνες η κοινωνία αλλά και η πραγματική οικονομία θα αρχίσουν να βλέπουν ουσιώδη διαφορά.
 
Αν όμως, παρ' ελπίδα, δεν συμβεί κάτι τέτοιο -καθώς υπάρχουν παράγοντες, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό που θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν την προσπάθεια-, τα πράγματα για την κυβέρνηση θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα από όσο ήταν πριν. Διότι ο πήχης ανέβηκε.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

ΔΕΞΙΕΣ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΕΣ !...


Η Σαμαρική νεοδημοκρατία εμφανίζεται με, πλήρως, χαμένο το μπούσουλα, στην πορεία προς τις διπλές εκλογές του Μαϊου. Σειρά γεγονότων, επιλογών και συμπεριφορών αποδεικνύουν, περίτρανα, του λόγου το αληθές και δείχνουν το πελάγωμα των ενοίκων της Συγγρού 340.
 
Προς τα δεξιά ή προς το κέντρο ? Το χρόνιο δίλημμα της συντηρητικής παράταξης επί των ημερών του Σαμαρά, επανατίθεται, αλλά με πολλές ιδιομορφίες και ακόμα περισσότερες γελοιότητες.
 
Ο Αντωνάκης, πολιτικό παιδί του ακροδεξιού Αβέρωφ, ήταν εθνικόφρων του κερατά και ομαδάρχης του εθνικιστικού Δικτύου 21, μέχρι την ανάληψη της αρχηγίας της διαλυμένης Ν.Δ. Στη συνέχεια επεδίωξε να το παίξει "μετριοπαθής", σηματοδοτώντας την πρώτη γελοιότητα, με την ενσωμάτωση των Μπαλτάκων και των Κρανιδιώτηδων. Απ΄ό,τι φάνηκε, το σχέδιο περιλάμβανε την προσέλκυση των ακροδεξιών ψηφοφόρων, με το επιχείρημα "κι εμείς τέτοιοι είμαστε" και με το ποινικό ξεσκέπασμα των χρυσαυγιτών, πλην όμως, η υπόθεση κατέληξε σε φιάσκο...
 
Καρφωμένος σε δημοσκοπικά ποσοστά γύρω στο 20%, θέλησε, στη συνέχεια, να εμφανιστεί ως "κεντρώος" τρώγοντας (αναγκαστικά) τον έναν κολλητό του από την γραμματεία της κυβέρνησης και τον άλλο από το ευρωψηφοδέλτιο, πλην, όμως, του βγήκε από δεξια, η κατ΄ εξοχήν "κεντρώα" του επιλογή : ο Σπηλιωτόπουλος !
 
Ο Αρούλης, με τα παρφουμαρίσματα και τα σολάριουμ, βλέποντας το δεύτερο γύρο των εκλογών για τη Δημαρχία της Αθήνας με το κυάλι, άφησε στην άκρη τις δημοκρατικές ευαισθησίες και τόρριξε στην ακροδεξιά εξάσκηση, εντρυφώντας, ως καθαρός ακροδεξιός, στον πολύπαθο τομέα της μετανάστευσης και στο ιδιόμορφο ζήτημα του τζαμιού.
 
Την ίδια ώρα, που πλασάρεται η, όχι και τόσο άσχετη με το σαμαρέϊκο, "μπαλτάκιος θεωρία ΝΔ+ΑΝΕΛ+Χρυσή Αυγή=55%", ο καραμανλικός Ψωμιάδης προσάπτει, από τη Θεσσαλονίκη, κατηγορίες, για υποταγή της Ν.Δ στο ...Βενιζέλο, ενώ Αντώναρος και Σια υπερθεματίζουν της κεντροδεξιάς φυσιογνωμίας, που έδωσε στο κόμμα ο ιδρυτής του !
 
Μπάχαλο ; Μάλλον δεν τάχουμε δει όλα ! Τα γεγονότα στον Πειραιά, όπου, από τη μια, ο ίδιος ο Σαμαράς, κατεβαίνει και επαναχρίζει υποψήφιο το Μιχαλολιάκο και από την άλλη, ο απόλυτα έμπιστος και ελεγχόμενος, υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση, Αρβανιτόπουλος, εμφανίζεται στο πλευρό του Μώραλη, δείχνουν πως επέρχονται και πολλά, άλλα, διασκεδαστικά επεισόδια στο σήριαλ "η Ν.Δ. στις διπλές εκλογές του Μαϊου 2014" !...

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Ο "ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ" !...


Ο Ίαν Σίνιορ, 75 ετών, είναι ένας από τους γνωστότερους Βρετανούς συμβούλους επιχειρήσεων, αλλά και από τους σοβαρότερους πολέμιους των «οικονομικών της διαπλοκής». Τα βιβλία του πάνω στο θέμα αυτό, όπως και στο αντίστοιχο της διαφθοράς -«με μεγάλο Δ», όπως λέει- θεωρούνται μοναδικά στο είδος τους. Το ίδιο ισχύει και για την πλούσια αρθρογραφία του στο βρετανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Υποθέσεων (ΙΕΑ), που θεωρείται από τις πλέον σημαντικές «δεξαμενές σκέψης» του φιλελεύθερου χώρου.

«Διαφθορά και διαπλοκή είναι δύο καρκινώματα. Όπως ο καρκίνος καταστρέφει το ανθρώπινο σώμα, έτσι η διαφθορά και η διαπλοκή ισοπεδώνουν θεσμούς και κοινωνίες.

Όμως, ενώ ο καρκίνος εξαπλώνεται στο ανθρώπινο σώμα χωρίς να είναι μεταδοτικός και μολυσματικός, ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Στον βαθμό που παραμένουν ατιμώρητες, επεκτείνονται τόσο σε όλους τους θεσμούς μιας κοινωνίας όσο βέβαια και σε άλλες χώρες. Αυτή είναι η διάσταση που με κάνει να υποστηρίζω ότι έχουμε να κάνουμε με δύο μεγάλα Δ», τονίζει ο Ίαν Σίνιορ.

Με βάση την παραπάνω διαπίστωση, που κάθε άλλο παρά υπερβολική είναι, το βρετανικό περιοδικό Economist έκανε λόγο πριν από λίγες εβδομάδες σε ειδικό αφιέρωμά του για τη «νέα εποχή του καπιταλισμού της διαπλοκής» και τόνιζε ότι, μετά από μία ένδοξη τριακονταετία, σήμερα το φαινόμενο αυτό αρχίζει να ξεθωριάζει. Σαφώς δε, στο ξεθώριασμα αυτό συμβάλλει και η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, που και αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό απότοκος της διαφθοράς, της διαπλοκής και της απληστίας.
 
«Η πλούσια εμπειρία μου δείχνει ότι η διαφθορά και η διαπλοκή γνωρίζουν εντυπωσιακή ανάπτυξη σε χώρες όπου η πολιτική εξουσία διαχειρίζεται ένα πληθωρικό κράτος, το οποίο, με λογικές και παράλογες ρυθμίσεις, παρεμβαίνει παντού. Διαφθορά αναπτύσσεται επίσης και σε χώρες όπου τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα δεν είναι σαφώς προστατευμένα και άρα μπορούν να αμφισβητηθούν. Με λίγα λόγια, η διαπλοκή και η διαφθορά συμβαδίζουν με τον κρατισμό και το μέγεθός του, καθώς και με την πολιτική εξουσία που τον ελέγχει...», μας λέει ο Ίαν Σίνιορ.
 
Το Economist, από την πλευρά του, τόνιζε στο ειδικό αφιέρωμά του ότι η διαπλοκή είναι ανεπτυγμένη σε χώρες όπου η πολιτική εξουσία μπορεί να εξασφαλίζει μακροχρόνιες προσόδους μέσω της δημιουργίας προσοδοθηρικών καταστάσεων, συνδεδεμένων με δημόσια έργα και μη ανταγωνιστικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. «Το φαινόμενο αυτό έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις», επισημαίνει το βρετανικό περιοδικό και θέτει το ερώτημα «γιατί οι κατώτεροι να δείξουν εντιμότητα και ευσυνειδησία όταν βλέπουν υπουργούς να ενθυλακώνουν άφθονο χρήμα προσφέροντας έργα και μονοπωλιακές προσόδους που, σε τελική ανάλυση, πάντα επιβαρύνουν τους καταναλωτές;».
 
Όσο για τους τομείς που προσφέρονται περισσότερο στην ανάπτυξη του καπιταλισμού της διαπλοκής, το Economist αναφέρει τα καζίνο, τα ορυχεία, την κινητή τηλεφωνία, τις τράπεζες και τα μεγάλα οδικά έργα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει επίσης το περιοδικό και στους τομείς πετρελαίου-φυσικού αερίου, που θεωρούνται και η κορυφή της διαπλοκής - με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτήν της Ρωσίας, όπου το αποκαλούμενο «σύστημα Πούτιν» και οι «σιλοβίκ» που το εξυπηρετούν υπολογίζεται ότι κάθονται σε προσόδους προς κατανομή άνω του μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων.
 
Στην Κίνα, όπου ο καπιταλισμός της διαπλοκής επίσης γνωρίζει ημέρες δόξας λαμπρές, το διαπλεκόμενο χρήμα υπολογίζεται σε 400 δισ. δολάρια και εικάζεται ότι το ποσό αυτό νέμονται περί τα 260.000 άτομα. Παρεμφερής είναι η κατάσταση και στην Ινδία, στη διαπλοκή της οποίας το Economist αφιερώνει και ειδικό άρθρο. Όντως, στη μεγάλη αυτή χώρα η διαφθορά και η διαπλοκή έχουν φθάσει σε απελπιστικά υψηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα να ακυρώνουν και τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας που θεωρείται «η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο».
 
Γιατί, όμως, όπως υποστηρίζει το βρετανικό περιοδικό, σήμερα η κατάσταση αυτή δείχνει να αλλάζει ; Μία πρώτη και βασική αιτία είναι η πτώση της παγκόσμιας κυκλοφορίας «εικονικού» χρήματος, το οποίο προέκυπτε από τις απίθανες τραπεζικές μοχλεύσεις και τα συναφή με αυτές πολύπλοκα παράγωγα προϊόντα. Την ίδια στιγμή, η καθιέρωση του ευρώ ως δεύτερου παγκόσμιου αποταμιευτικού νομίσματος έχει μειώσει τα κερδοσκοπικά παιχνίδια με τις διακυμάνσεις νομισμάτων, γεγονός που μεταφράζεται σε 1 τρισεκατομμύριο δολάρια λιγότερη κυκλοφορία χρήματος.
 
Παράλληλα, οι πιο σφικτοί έλεγχοι σε φορολογικούς παραδείσους καθιστούν τις πολιτικές εξουσίες πολύ πιο προσεκτικές στις συναλλαγές τους με τον καπιταλισμό της διαπλοκής. Έναν καπιταλισμό που συνδέεται άμεσα με τον κρατισμό και τη διαφθορά που ο τελευταίος εμπεριέχει. Δεν προκαλεί έτσι καμία έκπληξη ότι, κατά τον Economist, στη χώρα-φάρο του κρατικού καπιταλισμού, την Κίνα, το 2012 οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη 182.000 υποθέσεις «διαπλεκόμενης διαφθοράς», έναντι 40.000 δύο χρόνια πριν.
 
Η ερμηνεία που δίνει το βρετανικό περιοδικό για το φαινόμενο αυτό είναι ότι οι πολιτικές εξουσίες διαισθάνονται ότι ο καπιταλισμός της διαπλοκής δεν εξυπηρετεί πλέον άμεσα τα συμφέροντά τους, ενώ, αντιθέτως, η σύγκρουση μαζί του έχει πλέον ισχυρότερα πολιτικά οφέλη. Υπάρχει, ωστόσο, και μία άλλη εξέλιξη στο όλο πλέγμα της διαπλοκής πολιτικής εξουσίας και προσοδοθηρίας. Στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.ά.) τα μεγάλα έργα που δικαιολογούσαν προσόδους υποχωρούν και, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι τόσο κερδοφόρα όσο στο παρελθόν.
 
Στην Κίνα, για παράδειγμα, πολύ χρήμα αφήνουν οι νέες διαδικτυακές και ψηφιακές τεχνολογίες και όχι τα μεγάλα έργα υποδομής. Παρόμοια είναι η κατάσταση και στην Ινδία, χώρα με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα διαφθοράς. Από την άλλη πλευρά, η παγκοσμιοποίηση επιβάλλει όλο και μεγαλύτερα ανοίγματα αγορών - τα οποία δεν συμβαδίζουν με προσόδους που παρέχουν τα πελατειακά πολιτικά συστήματα.
 
Αυτό το βλέπει κανείς και στην Ελλάδα, όπου οι συντεχνίες της διαπλοκής δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα για να αποτρέψουν μεταρρυθμίσεις και άλλες διαρθρωτικές αλλαγές.
 
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι πλέον γεγονός ότι ο καπιταλισμός της διαπλοκής βρίσκεται σε κάμψη. Και η τελευταία θα ενισχύεται και από το ότι οι νέες μεσαίες τάξεις στον αναπτυσσόμενο κόσμο δεν εκκολάπτονται πλέον στους κόλπους της διαπλοκής, αλλά εκτός αυτής. Αυτές δε οι μεσαίες τάξεις απαιτούν μεταρρυθμίσεις που απέχουν πολύ από το να είναι προσοδοθηρικές.
 
Είναι δε πολύ πιθανόν η νέα αυτή τάση να αποτελεί και κορυφαίο κοινωνικό φαινόμενο του 21ου αιώνα.
 
 

ΜΕ ΤΑ ΚΥΑΛΙΑ !...

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

ΑΣ ΜΗ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΟΥΜΕ, ΚΙΟΛΑΣ !...


Η έξοδος της χώρας στις αγορές πανηγυρίζεται από την κυβέρνηση ως κατόρθωμα σε μια προσπάθεια συσκότισης της εξαετούς διάρκειας της ελληνικής κρίσης και την απώλεια του 25% του εθνικού πλούτου εξαιτίας της, τη στιγμή που ιστορικά από το 1880 οι αντίστοιχες κρίσεις δεν ξεπέρναγαν τα 4 χρόνια με βάθος (απώλεια ΑΕΠ) έως 18%. Με δεδομένο λοιπόν το γεγονός ότι δεν τα έχουμε καταφέρει και «τόσο καλά», όσο και το αυτονόητο ότι μια οικονομία δεν γλιστρά συνεχώς στην ύφεση μέχρι την εξαφάνιση της αλλά κάποια στιγμή ανακάμπτει… είναι φυσιολογικό να έρθει και σε εμάς αυτή η στιγμή. Πόσο δε μάλλον όταν η ανεργία έχει από καιρό κατακτήσει την πρώτη θέση στην Ευρώπη και συνεχίζει να ανεβαίνει, η μέση απώλεια εισοδημάτων έχει φθάσει στο 25% μακράν περισσότερη από την ανεργία και την απώλεια εισοδήματος στην Πορτογαλία ή την Ιρλανδία. Επίσης, η κυβέρνηση θέλει να συσκοτίζει το γεγονός ότι οι άλλες προβληματικές ευρωπαϊκές χώρες δανείζονταν αυτή τη στιγμή με επιτόκια που κυμαίνονται έως 2% χαμηλότερα στην Πορτογαλία, και περίπου 3% στην Ιταλία και την Ισπανία.
 
Ε λοιπόν ναι ! ήρθε η ώρα της σταδιακής ανάκαμψης. Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη για έναν οικονομικό οργανισμό ζωντανό, με παραγωγικούς φορείς που προσπαθούν και δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο. Μόνο που αυτό που στατιστικά ζούμε είναι η δημοσιονομική ανάκαμψη που επιτρέπει στο δημόσιο να δανείζεται σταδιακά από τις αγορές. Μια δημοσιονομική ανάκαμψη που ήρθε καθυστερημένα, που αντιμετωπίζεται με μεγάλη αβεβαιότητα και η οποία προέρχεται από την υψηλή και κοινωνικά άδικη φορολόγηση των πολιτών (και δη των μισθωτών), όσο και την οριζόντια περικοπή δαπανών.
 
Δεν είναι η ανάκαμψη της πραγματικής οικονομίας. Δεν είναι μείωση της ανεργίας ή αποκατάσταση της επιχειρηματικότητας. Δεν είναι αύξηση της δανειοληπτικής ικανότητας των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ένας μέσος επιχειρηματίας δεν θα έχει πρόσβαση στις διεθνείς τραπεζικές αγορές μετά από αυτό, αλλά ούτε και θα αλλάξει κάτι στη δυνατότητα του να χρηματοδοτηθεί από τις ελληνικές τράπεζες.
 
Η πραγματική οικονομία θα συνεχίζει να χειμάζει και να δοκιμάζεται. Και μέχρι που αυτό θα ισχύει, η οικονομία στο σύνολο της δεν θα ανακάμπτει. Θα ανακάμπτει μόνο η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας σε βάρος της πραγματικής οικονομίας. Και αυτό το γνωρίζουν πρωτίστως οι αγορές, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η αποτελεσματική και ταχεία μετακύληση της δημοσιονομικής ανάκαμψης στην πραγματική οικονομία, η ανάπτυξη, η απασχόληση και η αντιμετώπιση της τεράστιας και σωρευόμενης ανεργίας παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Και επι τέλους, πριν τους πανηγυρισμούς ας αναλογισθούν κάποιοι ότι το πρόβλημα στη πολιτική διαχείριση των οικονομικών μεγεθών μιας χώρας είναι η επιτάχυνση και η βελτίωση της έλευσης του καλού και η αποτροπή και ο μετριασμός του κακού. Δεν είναι ο πανηγυρισμός της αναστροφής ανεξάρτητα από την πορεία και το χρόνο.
 
Ας μην καλούμαστε λοιπόν να χειροκροτούμε τον τερματισμό του τελευταίου και υποβασταζόμενου, θεωρώντας τον πρωταθλητή και παραβλέποντας τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες του. Επιπλέον, η έξοδος της χώρας στις αγορές αναδεικνύεται σε γιγαντιαίο κατόρθωμα και από τη Γερμανική κυβέρνηση. Συμπράττει σε αυτό η αγωνία της να πείσει τη διεθνή οικονομική κοινότητα ότι η πολιτική που ακολουθεί δεν παράγει μόνο αποπληθωρισμό και ύφεση στην Ευρώπη (με την εξαίρεση της ίδιας της Γερμανίας βεβαίως), διακυβεύοντας την παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη και σταθερότητα. Χρησιμοποιεί δε ως μάρτυρα αυτού την Ελλάδα, που τελευταία εκ των προβληματικών ευρωπαϊκών χωρών υπό την ηγεμονία της γερμανικής οικονομικής πολιτικής εξέρχεται και αυτή στις αγορές.
 
Μόνο που θέλει να παραβλέπει το κόστος αυτής της καθυστερημένης εξόδου όσο και το γενικότερο κόστος που πληρώνουν οι ευρωπαϊκές χώρες -και κυρίως του Νότου. Την ανεργία, τη φτώχεια, την οικονομική και κοινωνική πόλωση και την πολιτική αστάθεια με την έξαρση των ακροδεξιών και ναζιστικών κομμάτων και μορφωμάτων. Η έξοδος στις αγορές δεν πρέπει να υπακούει σε όρους πολιτικού marketing για το success story που στοχεύει στην ψυχολογία και την προοπτική επηρεασμού των εκλογικών αποτελεσμάτων. Επιπλέον, η έξοδος στις αγορές δεν πρέπει να υπακούει σε επικοινωνιακές τακτικές της Γερμανικής κυβέρνησης. Τυχόν εμπλοκή της αναχρηματοδότησης σε υψηλά επιτόκια που θα εκκινεί από την βεβιασμένη έκδοση του πενταετούς ομολόγου θα εμπλέξει την οικονομία σε φαύλο κύκλο που θα επεκτείνει και θα βαθαίνει τις δυναμικές της ύφεσης.
 
Αντίθετα η έξοδος της χώρας στις διεθνείς αγορές θα πρέπει να ενταχθεί σε μια σαφή και συγκροτημένη στρατηγική ανάπτυξης και απασχόλησης όσο και μια καλά σχεδιασμένη πολιτική διαχείρισης του χρέους που αποκλιμακώνει το επιτόκιο αναχρηματοδότησης του, διαμορφώνοντας σταδιακά τους όρους απεξάρτησης της χώρας από τη τρόικα και τις συνεπαγόμενες πολιτικές δεσμεύσεις. 
 

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

ΜΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΔΥΟ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ !...


Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια σκληρών προσπαθειών των Ελλήνων, η χώρα έχει πλέον τις προϋποθέσεις να μπει στην τελική ευθεία για την έξοδο της από την κρίση. Η έξοδος της χώρας στις αγορές, αποτελεί μια σημαντική και καθοριστική εξέλιξη προς την κατεύθυνση αυτή.
 
Το κόστος της προσπάθειας θα μπορούσε να είναι πολύ μικρότερο και η έξοδος στις αγορές θα μπορούσε να έχει γίνει νωρίτερα, αν υπήρχε από την αρχή εθνική συνεννόηση. Το διάστημα που μεσολάβησε από την εκδήλωση της κρίσης, η χώρα ταλανίστηκε από ένα ψευτοδίλημμα – υπέρ ή κατά του μνημονίου, ως αυτό να ήταν το πρόβλημα και όχι ό,τι οδήγησε σε αυτό – στο οποίο υπέκυψε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, πλην του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης του, που ανέλαβαν ευθύνες που δεν τους αναλογούσαν και σήκωσαν μόνοι το βάρος της προσπάθειας για να ανταποκριθούν σε αυτήν την αναγκαστική επιλογή.
 
Τότε, η ΝΔ, χαρακτήριζε «λάθος» τις επιλογές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που οδήγησαν στο αποτέλεσμα που τώρα όλοι βλέπουμε και πρότεινε Ζάππεια και 18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα. Σήμερα, πανηγυρίζει, αλλά ποτέ δεν έκανε πράξη κάτι από όσα είχε προτείνει.
 
Τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ, μας διαβεβαίωνε ότι, θα έσχιζε το μνημόνιο. Σήμερα, θέλει να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε με βάση τις προβλέψεις του μνημονίου.
 
Συμπέρασμα : οι πρωτεργάτες του αντιμνημονιακού αγώνα και του λαϊκισμού, ανέκρουσαν πρύμναν. Μπροστά στην αλήθεια και την πραγματικότητα, όλοι ήρθαν στα μέτρα τους. Μόνο που η χώρα έχασε δύο πολύτιμα χρόνια.
 
Αλλά επειδή, αν και έμπρακτα έχουν υποχωρήσει από τις θέσεις τους, εντούτοις δεν φαίνεται να έχουν αποστεί των αντιλήψεων, των νοοτροπιών και των συμπεριφορών από τις οποίες χαρακτηρίζεται η γενικότερη στάση τους, ένα μόνο σχόλιο : Η σημερινή εξέλιξη, με τη έξοδο της χώρας στις αγορές, αποτελεί ένα μεγάλο βήμα. Αυτό το βήμα θα μείνει μετέωρο, αν η χώρα δεν αλλάξει.
 
Όσες θετικές εξελίξεις και αν υπάρξουν στα δημοσιονομικά δεδομένα της οικονομίας, τίποτα δεν θα οδηγήσει τη χώρα στο μέλλον με ασφάλεια και χωρίς τον κίνδυνο μιας νέας κρίσης, αν δεν συνεχιστεί η μεταρρυθμιστική προσπάθεια που ξεκίνησε το 2009. Μεταρρυθμιστική προσπάθεια που διεκόπη πριν από δύο χρόνια, και σε κάποιες περιπτώσεις αποδομήθηκε στη συνέχεια.
 
Απαιτείται μια νέα μεταρρυθμιστική προσπάθεια παντού. Στη δημόσια διοίκηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και βεβαίως, το πολιτικό σύστημα.
 
Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που να ανατρέπουν τα κακώς κείμενα του πελατειακού κράτους και να βάζουν τέλος στις γκρίζες διαδρομές που το συνδέουν με τα πάσης φύσεως μεγάλα και μικρά συμφέροντα.
 
Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις με δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο, που να διασφαλίζουν το δημόσιο συμφέρον, και να εμπεδώνουν αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης και κράτους δικαίου.
 
Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που να προάγουν τη διαφάνεια, τη διαύγεια, την ισονομία, την ευνομία, την αξιοκρατία και τη λογοδοσία.
 
Μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια εντέλει, που να δίνει τη δυνατότητα στη χώρα να έχει δυνατή φωνή στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και στις συζητήσεις που θα ξεκινήσουν μετά τις ευρωεκλογές για τις αλλαγές που θα προωθηθούν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
 
Απαιτείται εθνική συνεννόηση και συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.
 
Θα ήταν κρίμα, σε δύο χρόνια από σήμερα να παρακολουθούμε την επανάληψη των ίδιων ακριβώς συμπεριφορών, αλλά για ένα μεγάλο διακύβευμα, που αφορά το μέλλον των Ελλήνων και την ανάγκη να σταθούν απέναντι σε ένα όλο και πιο σύνθετο κόσμο που αλλάζει ραγδαία, με αξιοπρέπεια.
 
Ας μην χάσουμε, λοιπόν και άλλα δύο χρόνια.
 
Δήλωση του Γ. Παπανδρέου

ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΞΟΔΟ» !...


Η αντιπαράθεση και οι εκατέρωθεν κατηγορίες, μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, καλά κρατούν. Οι μεν στους πανηγυρισμούς, οι δε στους μηδενισμούς !
 
Η αλήθεια, ως συνήθως, βρίσκεται κάπου στη μέση : η «έξοδος στις αγορές», ούτε πανάκεια είναι, ούτε καταστροφή, βέβαια… Κι αυτή η υπόθεση, δεν είναι και δεν αντιμετωπίζεται με το δίλημμα «άσπρο ή μαύρο» !
 
Το ό,τι από την πλευρά της κυβέρνησης και των πατρώνων της, (Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ.) υπάρχει αβαντάρτισμα και απόπειρα επικοινωνιακής ωφέλειας είναι ολοφάνερο : για απόδειξη της ορθότητας των μνημονιακών πολιτικών κάνουν λόγο όλοι και – κυρίως – ο Σόϊμπλε ! Τυχαίο ; Καθόλου !... Για «έξοδο από το μνημόνιο και την κρίση», πανηγυρίζουν οι Σαμαροβενιζέλοι, παραμονές, πούναι, διπλών εκλογών ! Αυτό κι αν είναι …τυχαίο !...
 
Για απόλυτα τεχνητή και σκηνοθετημένη «έξοδο» μιλάει, από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι άνθρωποι του οποίου, κάθε φορά που μιλάνε, φαίνεται πως, αντί να ενισχύσουν τη δημοσκοπική δύναμη του (μη) κόμματός τους, τη μειώνουν.
 
Το Σύστημα (με κεφαλαίο «Σ»), από τη στιγμή που έκανε την επιλογή να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, δεν θα την άφηνε, με τίποτα, να καταρρεύσει. Αυτό έλλειπε, να υπάρχει ένα κακό παράδειγμα, για όλους όσους βρίσκονται ή σκοπεύουν να μπουν στο «κλαμπ του Ευρώ» !
 
Αφού ξεμπέρδεψαν με τον Παπανδρέου και τις ανατρεπτικές ιδέες και πρακτικές του κι έβαλαν στην εξουσία τους δικούς τους ανθρώπους, (Σαμαραβενιζέλους…), ήταν προδιαγραμμένο, πως η αντιστροφή της πορείας θάρχονταν, μιας και όλα τους τα, σκληρά, μέτρα ελήφθησαν, σε βάρος του ελληνικού λαού και της χώρας και ο στόχος της εσωτερικής υποτίμησης, (φτωχοποίησης), κατά, περίπου, 60%, προσεγγίστηκε.
 
Εκεί, που οι πανηγυρίζοντες δεν τα λένε όλα, είναι στο τι έχουν συνομολογήσει, για το άμεσο μέλλον, σε μια σειρά φλέγοντα ζητήματα, (απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων, αλλά και απελευθέρωσή τους στον ιδιωτικό τομέα, περαιτέρω μειώσεις αποδοχών και συντάξεων, ιδιωτικοποίηση των πάντων, κλπ, κλπ…), τα οποία συμφωνημένα τα ξέρουν, ήδη, οι «αγορές» !
 
Θολό, επίσης είναι το τοπίο και στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, καθώς, απ΄ ό,τι φαίνεται, υπάρχει διάσταση ανάμεσα σ΄ αυτό που περιμένουν και επιδιώκουν οι υπερατλαντικοί …αγοραίοι, (καθαρό κούρεμα των ομολόγων που κατέχουν τα κράτη…) και σ΄ αυτό που σκέπτονται και μουρμουρίζουν οι ευρωπαίοι, με πρώτους τους γερμανούς !
 
Αν, μέσα στο χρόνο σκάσει «ρήγμα», τότε η εκ νέου εκτόξευση των spreads στα ύψη, θα πρέπει να θεωρείται, περίπου, ως δεδομένη !
 
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, η διαμορφωμένη άποψή μας, για τις επερχόμενες εκλογές, παραμένει ως έχει, αρνητική, τόσο για τους πανηγυρίζοντες, όσο και για τους μηδενιστές !...

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Ο ΣΤΡΑΤΟΥΛΗΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΛΥΣΗ !...


Εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να οργανώσουν λίγο τη δημόσια επικοινωνία των αληθινών προθέσεών τους ή εν πάση περιπτώσει των ανακοινώσιμων επίσημων θέσεων του κόμματος. Γιατί και τα αυτογκόλ θα είναι περισσότερα από τα γκολ και εμείς θα αποτρελαθούμε με όσα ακούμε…
 
Βγαίνει λ.χ. ο καθηγητής Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης και όσα λέει τα ακούς με σεβασμό, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς. Η σκέψη του έχει αρχή, μέση και τέλος. Προβάλει, με επιχειρήματα, ένα μοντέλο σωτηρίας, διαχείρισης και ανάπτυξης της οικονομίας που ή το δέχεσαι ή το απορρίπτεις. Και πάντως το συζητάς.
 
Βγαίνουν όμως, την ίδια στιγμή, και κάποιοι άλλοι που, όταν τους ακούς, σου έρχεται να σπάσεις την τηλεόραση – γιατί στην εποχή μας δεν υπάρχουν πολλά κέφια για διασκέδαση με όσα λέγονται…
 
Ο λόγος περί του κ. Δημήτρη Στρατούλη, τ. συνδικαλιστή του ΟΤΕ, νυν βουλευτή και γενικώς εκπρόσωπου του ΣΥΡΙΖΑ στην τηλεόραση και «παράγοντα εξελίξεων» στο κόμμα.
 
Ο εν λόγω κύριος στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ (Λυριντζής-Οικονόμου) επετέθη με δριμύτητα στην κυβέρνηση για την έξοδο που επιχειρεί στις αγορές. Και όταν οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν «και εσείς – δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ – τι προτείνετε ;» ο ηρωικός Στρατούλης τους έστειλε αδιάβαστους : Μπορούμε -είπε- να κάνουμε εσωτερικό δάνειο (δηλαδή να εκδώσει το κράτος ομόλογα, με … εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, για να τα πουλήσει σε πολίτες του, που είναι καταχαρούμενοι με την πρόσφατη εμπειρία τους, ως ομολογιούχοι)
 
Κατά τη λογική του κ. Στρατούλη το επιτόκιο αυτών των ομολόγων θα είναι χαμηλό, σε αντίθεση με των αγορών που θα είναι «ληστρικό». Άρα η πρώτη πρόταση του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μας φορτώσει χαμηλότοκα ομόλογα, για τις ανάγκες του Δημοσίου, μαζεύοντας την όποια ρευστότητα έχει απομείνει στον ιδιωτικό τομέα…
 

Δεύτερη εναλλακτική λύση, κατά τον κ. Στρατούλη είναι «να βάλουμε τις τράπεζες να αγοράσουν ομόλογα». Δηλαδή αφού δανείσαμε τις τράπεζες (και) για όσα έχασαν από τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου και αφού τις ανακεφαλαιοποιήσουμε, να τις βάλουμε (με καταναγκασμό), να δανείσουν με τη σειρά τους το δημόσιο, στερώντας τα αντίστοιχα ποσά από την ιδιωτική οικονομία – έτσι για να κινείται το χρήμα στο πλαίσιο της φιλοσοφίας του κρατισμού…
 
Αλλά το μεγάλο χαρτί του κ. Στρατούλη ήταν η τρίτη πρόταση του. Αντί να βγούμε για δανεισμό στις αγορές, είπε με στόμφο, να πάμε να δανειστούμε από φιλικές χώρες (προφανώς με χαμηλό επιτόκιο).
 
Στο εύλογο ερώτημα των δημοσιογράφων «από ποιες χώρες ;» ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με την αυτάρκεια της αυθεντίας : «Υπάρχουν» Και επειδή, πέρα από ειδικός περί τα οικονομικά είναι και μυστικοπαθής, οφείλουμε να διερευνήσουμε τους, κατά Στρατούλη, μελλοντικούς ευεργέτες μας, με ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ :
 
• Μάλλον στις «φιλικές χώρες» δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνει ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί αυτές – πέρα από το haircut – μας έδωσαν το μεγαλύτερο δάνειο που δόθηκε ποτέ διεθνώς και μάλιστα χαμηλότοκο και έτσι τη σκαπουλάραμε από την άτακτη χρεοκοπία. Όμως, για να μας δώσουν δανεικά, μας έβαλαν στο μνημόνιο. Και νέο μνημόνιο, με νέο χαμηλότοκο δανεισμό. δεν θέλει να ακούει ο Σαμαράς, γιατί να το θέλει ο Τσίπρας …Άρα άκυρη η Ένωση. Πάμε παρακάτω.
 
• «Φιλική χώρα» είναι οι ΗΠΑ. Έδωσαν χαμηλότοκο δάνειο στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου; Έδειξαν ότι θέλουν να παρέμβουν διαπλαστικά στις ενδοκοινοτικές σχέσεις της Ευρώπης; Ξέρει κάτι ο κ. Στρατούλης που εμείς αγνοούμε ;
 
• «Φιλική χώρα είναι και η Ρωσία. Μα πιο «φιλική» είναι και με την Κύπρο. Γιατί αρνήθηκε να τη σώσει; Και γιατί θα βάλει πλάτη σε κυβέρνηση Τσίπρα-Στρατούλη ;
 
• Θα μου πείτε «φιλική χώρα» είναι και η Βενεζουέλα. Αυτό μάλιστα. Είναι μια καλή λύση. Με τη Βενεζουέλα θα έχουμε και φτηνό χρήμα και… φτηνό πετρέλαιο. Οπότε, κυρίες και κύριοι, μην ανησυχείτε. Ο Στρατούλης έχει τη λύση για τα βάσανά μας.
 
 

Ο ΚΑΥΓΑΣ ΣΤΟ ΒΟΡΡΑ !...


Σπ. Βούγιας : Ο Γ. Μπουτάρης είναι ένα πρόσωπο που δεν υπάρχει !

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΣΤΟ ΣΚΑΣΜΟ !...


Σε όλο τον δυτικό κόσμο έχει κατοχυρωθεί το δικαίωμα του λόγου. Στην Ελλάδα έχει κατοχυρωθεί η υποχρέωση στον σκασμό. Το υπενθυμίζουν οι ακροδεξιοί σε ό,τι αφορά τους εθνικά ευαίσθητους μύθους: ο κ. Νίκος Δήμου είχε μια πρόσφατη εμπειρία, όπου η υποχρέωση στον σκασμό πήγαζε από το «δικαίωμα» των παιδιών στην ανώδυνη Ιστορία. Το ασκούν οι ακροαριστεροί που μπουκάρουν σε εκδηλώσεις και ζητούν από κάποιους να μην ομιλούν διότι «δεν δικαιούνται».
 
Από τον μεσαίο χώρο, η υποχρέωση στον σκασμό απευθύνεται συγκυβερνητικώς μόνο στον κ. Γιώργο Παπανδρέου. Το απαίτησε ρητώς η διαχρονικώς αντίπαλή του (ως βουλευτής της Ν.Δ.) Φωτεινή Πιπιλή, το ζήτησε η, ευνοημένη από τον ίδιο, υπουργός Εύη Χριστοφιλοπούλου. Η αλήθεια είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός μιλάει πολύ ή έστω μιλάει περισσότερο από τον προκάτοχό του Κώστα Καραμανλή. Ομως, όσα λέει δεν κρίνονται ως περιεχόμενο· ζυγίζονται σύμφωνα με τις εικαζόμενες προθέσεις του. Σύμφωνα με μία θεωρία, που διακινούν πρωτίστως τα καφενεία των οκτώ, ο κ. Παπανδρέου κάτι θέλει· είτε να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, είτε να κάνει νέο κόμμα, είτε –τέλος πάντων– κάτι ιδιοτελές. Συνεπώς «δεν δικαιούται διά να ομιλεί» και, προπαντός, να αναρωτηθεί «πώς είναι δυνατόν, με αυτά τα δεδομένα, η κυβερνητική συνεργασία να λειτουργεί επ’ ωφελεία της χώρας και των Ελλήνων ;
 
Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι προφανείς. Και η απομάκρυνση του κ. Μπαλτάκου δεν αρκεί». Το άλλο κομμάτι της δήλωσής του, ότι δηλαδή «αυτή την εθνικά κρίσιμη στιγμή... η κυβέρνηση έπρεπε να κάνει τα πάντα προκειμένου να ανατρέψει αρνητικές πελατειακές, ακόμη και παρακρατικές πρακτικές του παρελθόντος. Αυτές δηλαδή που μας οδήγησαν στην κρίση και στην εξάρτηση της χώρας από τους πιστωτές μας: Τις γκρίζες πελατειακές εξαρτήσεις που υπερβαίνουν θεσμικές λειτουργίες, για να εξυπηρετήσουν μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Τις υπόγειες διαδρομές, που ταυτίζουν την εξουσία με τις πάσης φύσεως εξωθεσμικές ή παρακρατικές απολήξεις».
 
Ετσι, αντί να ερωτηθεί τι άλλο πρέπει να γίνει για να «ανατραπούν οι (καθ’ όλα υπαρκτές) αρνητικές πελατειακές, ακόμη και παρακρατικές πρακτικές του παρελθόντος», του ζητείται «να βγάλει τον σκασμό». Ετσι, αποφεύγει τη βάσανο να προτείνει κάτι ουσιαστικό και θεσμικό –και φυσικά επ’ ουδενί αναφερόμαστε σε πρόωρες εκλογές– για να κριθεί επί της προτάσεώς του. Αλλά, πάλι, πότε ζητήθηκαν προτάσεις στη Βουλή ή στα κανάλια για να ξεκινήσουμε τώρα ;
 

Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

ΘΕΜΟ, ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ !...

 
Ύστερα από μηνυτήρια αναφορά της ΙΓ΄ ΔΟΥ Αθηνών κατά του εκδότη-δημοσιογράφου ασκήθηκε ποινική δίωξη για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Η δίωξη ασκήθηκε καθώς το οικονομικό έτος 2008 υπέβαλε ανακριβή φορολογική δήλωση (δεν δηλώθηκε 1,6 εκατ. ευρώ).

Η μηνυτήρια αναφορά υποβλήθηκε ύστερα από φορολογικό έλεγχο και η δίωξη ασκήθηκε πριν ολοκληρωθεί η φορολογική - διοικητική διαδικασία. Δηλαδή, πριν ασκηθεί προσφυγή από τον ελεγχόμενο, αλλά και πριν να εκδοθεί δικαστική απόφαση από φορολογικό δικαστήριο, όπως προέβλεπε το ευμενέστερο δικονομικό καθεστώς (Ν. 2537/1997), πριν δηλαδή την ισχύ του νόμου 3941/2011.

Τον Φεβρουάριο του 2013, κατά το στάδιο της ανάκρισης, ο κ. Αναστασιάδης ζήτησε να κηρυχθεί άκυρη η ποινική δίωξη σε βάρος του για την κατηγορία της φοροδιαφυγής, καθώς ασκήθηκε χωρίς να συντρέχουν οι νόμιμες διαδικασίες, δηλαδή πριν την οριστικοποίηση της φορολογικής εγγραφής - διαδικασίας. Το συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών απέρριψε με βούλευμά του το αίτημα του κ. Αναστασιάδη.

Ακολούθως ασκήθηκε αναίρεση από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου και ο κ. Παντελής πρότεινε να μην εφαρμοστούν αναδρομικά δικονομικές - φορολογικές διατάξεις που θίγουν θεμελιώδη δικαιώματα και συμφέροντα του κατηγορούμενου και συνεπώς να ακυρωθεί μερικώς το επίμαχο βούλευμα και να κηρυχθεί απαράδεκτη η σε βάρος του κ. Αναστασιάδη ποινική δίωξη για την πράξη της φοροδιαφυγής. Ειδικότερα, ο κ. Παντελής υποστήριξε ότι δεν μπορούν οι δυσμενέστερες φορολογικές διατάξεις του νόμου 3943/2011 να έχουν αναδρομική ισχύ.

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, όμως, απέρριψε την εισήγηση του συγκεκριμένου αντεισαγγελέα, καθώς οι αρεοπαγίτες αποφάνθηκαν ότι οι διατάξεις του άρθρου 3 του νόμου 3943/2011 για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής δεν προσκρούουν στην προβλεπόμενη από το άρθρο 7 του Συντάγματος καθιερωμένη αρχή της μη αναδρομικότητας ποινικού νόμου, γιατί αφορά της ουσία της υπόθεση και όχι καθαρά ποινική διαδικασία. Έτσι, κατέληξαν οι αρεοπαγίτες, οι διατάξεις του άρθρου 3 του νόμου 3943/2011 έχουν εφαρμογή και επί των εγκλημάτων που φέρονται ότι τελέστηκαν πριν την έναρξη ισχύος του εν λόγω νόμου.

Ως εκ τούτου, η δίωξη σε βάρος του κ. Αναστασιάδη για το αδίκημα της φοροδιαφυγής ισχύει, μαζί, βέβαια με την  κατηγορία για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος (νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες).

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

ΤΩΡΑ ΔΕΣΑΜΕ !...


Ως ...εγγυητής της σταθερότητας της χώρας μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά, την ώρα που τρίζουν τα θεμέλια της δικομματικής και υπό το βάρος των εξελίξεων με τον Τ. Μπαλτάκο, εμφανίστηκε ο Βενιζέλος μετά τη σύσκεψη στο Μαξίμου...

ΟΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ !...


Ξεσπάθωσε την Πέμπτη, από τη στήλη του στα «ΝΕΑ» ο Γιάννης Πρετεντέρης. Και τι δεν έγραψε κατά του Τάκη Μπαλτάκου. «Ακροδεξιό, χαφιέ, αντικομμουνιστή και παράγκα της Χρυσής Αυγής» τον αποκαλεί, με το γνωστό ύφος που είτε γράφει είτε… παραθυριάζει στο Mega είναι το ίδιο και το αυτό.
 
Μόνο που ο Γιάννης Πρετεντέρης θεωρεί ότι απευθύνεται σε ανθρώπους με «κοντή» ή καθόλου μνήμη. Γιατί αυτόν που καθυβρίζει σήμερα ο λαλίστατος και πολυγραφότατος δημοσιογράφος είναι ο ίδιος άνθρωπος που στο παρελθόν είχε παρουσιάσει το βιβλίο του με τίτλο «Ερμοκοπίδες».
 
Είναι κακό πράγμα κ. Πρετεντέρη, όπως λέει κι ο λαός, «εκεί που γλύφεις να φτύνεις»… Αλλά σιγά τώρα, με το τι λέει ο λαός θα ασχολείται ο κ. Πρετεντέρης, ο άνθρωπος είναι επί γης… θεός !
 
 
Υ.Γ. Λογοπλόκου : Ορθά τα προγραφόμενα, αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω και την παρουσία στο πάνελ του Μπαλτάκου και των άλλων υποστηρικτών του.
 
Πέρα από τον αυτονόητο "Αντώνη των 35 χρόνων", που τώρα έγινε ...εχθρός, η "επαναστάτρια" Λιάνα, μάλλον σε μια δημόσια έκφραση των εθνικιστικών απωθημένων της, ο δάσκαλός του και ομοιοπαναθηναϊκός Λυκουρέζος και ένας από τους επιφανείς ...μαλακοπίτουρες του ΠΑΣΟΚ !
 
Οι χρυσαυγίτες κρύβονται και μαγνητοσκοπούν πίσω από το πλατό !...

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ !...


Μια "οικογενειακή υπόθεση" της δεξιάς, με πρωταγωνιστές του κυρίους Παναγιώτη Μπαλτάκο και Ηλία Κασιδιάρη, αναδεικνύει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο, μείζονα διακυβεύματα που συνεχίζουν να ταλανίζουν τη χώρα και την Ελληνική κοινωνία.
 
Κυρίαρχο διακύβευμα; Η Δημοκρατία. Και συγκεκριμένα, η αντιμετώπιση των  αντιδημοκρατικών αντιλήψεων και πρακτικών που έχουν εμπεδωθεί και αφορούν τους θεσμούς και την λειτουργία τους.
 
Αυτή την εθνικά κρίσιμη στιγμή, που δοκιμάζεται η αντοχή και η υπομονή του Ελληνικού λαού, μέσα από μια επίπονη δημοσιονομική προσαρμογή, η κυβέρνηση έπρεπε να κάνει το πάντα, προκειμένου να ανατρέψει αρνητικές πελατειακές, ακόμη και παρακρατικές πρακτικές του παρελθόντος.
 
Αυτές δηλαδή, που μας οδήγησαν στην κρίση και την εξάρτηση της χώρας από τους πιστωτές μας:
 
Τις γκρίζες πελατειακές εξαρτήσεις που υπερβαίνουν θεσμικές λειτουργίες, για να εξυπηρετήσουν μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες.Τις υπόγειες διαδρομές, που ταυτίζουν την εξουσία με τις πάσης φύσεως εξωθεσμικές ή παρακρατικές απολήξεις.
 
Το αντίθετο συνέβη.
 
Η υπόθεση Μπαλτάκου, αποδεικνύει ότι, η σημερινή Κυβέρνηση αντί να χτυπήσει την ρίζα του κακού, υιοθέτησε και εξέθρεψε αντιλήψεις και συμπεριφορές, που αποτελούν και την αιτία της ίδιας της κρίσης και του εκτροχιασμού των ελλειμμάτων και του χρέους. Μάλιστα, όχι μόνον δεν υπερασπίστηκε μεταρρυθμίσεις που είχαν γίνει μετά το 2009, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις τις αποδόμησε.
 
Ακόμα χειρότερα, έθεσε σε αμφισβήτηση στα μάτια των Ελλήνων, τη δημοκρατική λειτουργία της κυβέρνησης και των θεσμών της πολιτείας.
 
Με αυτόν τον τρόπο υπονομεύεται και η σταθερότητα της πορείας μας, καθώς βρισκόμαστε σε κρίσιμο σταυροδρόμι, αλλά και η αξιοπιστία της χώρας μας, που ματώσαμε ως Έλληνες να αποκαταστήσουμε.
 
Πως είναι δυνατόν, με αυτά τα δεδομένα, η κυβερνητική συνεργασία να λειτουργεί επ' οφελεία της χώρας και των Ελλήνων;
 
Οι ευθύνες της κυβέρνησης, είναι προφανείς. Και η απομάκρυνση του κ. Μπαλτάκου, δεν αρκεί.
 
Η χώρα και η Ελληνική κοινωνία, έχουν ανάγκη από ένα πολιτικό σύστημα απαλλαγμένο από τα κακώς κείμενα του πελατειακού κράτους, που να λειτουργεί με αρχές, αξίες, θεσμούς, με σεβασμό στην λειτουργία τους, με διαφάνεια και ευνομία.
 
Αυτό παραμένει εδώ και χρόνια το διακύβευμα.
 
Οι σημερινές εξελίξεις, αναδεικνύουν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο, την επιτακτική ανάγκη ενότητας των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων, με μοναδικό γνώμονα την προάσπιση της Δημοκρατίας και την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, χωρίς υποσημειώσεις και αστερίσκους, χωρίς δεύτερες σκέψεις και μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
 
Χρέος μας είναι, να ανταποκριθούμε στα μεγάλα διακυβεύματα που έχουμε μπροστά μας.Και μπροστά σε αυτά τα διακυβεύματα όλοι οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.»
 
Γιώργος Παπανδρέου

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΠΡΙΤΕΣ ΤΟΥ !


Εκεί που μας χρώσταγε, ζητάει και το βόδι …το βόδι ! Αντί να ευχαριστεί το Γ. Παπανδρέου, που συμβιβάστηκε κι απέφυγε να ρίξει την κυβέρνηση στην ψηφοφορία της Κυριακής, βγαίνει κι από πάνω ο εικονικός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και ουσιαστικός μπάτλερ του Σαμαρά και της Ν.Δ.
 
Ο πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε σε φοβερό δίλημμα, από τη μια να δείξει συνέπεια στις αρχές και τις απόψεις του για τη διαπλοκή και τα χαριστικά νομοθετήματα, γι αυτήν και από την άλλη να μην προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης, σε μια κρισιμότατη στιγμή.
 
Γιατί να το κάνει άλλωστε αυτός, αυτό που σε λίγο θα έχει την ευκαιρία να το κάνει ή να μην το κάνει ο ελληνικός λαός δια της ψήφου του ;
 
Αυτή η συνεπής και υπεύθυνη στάση του Παπανδρέου, στους λεχρίτες της πολιτικής, σαν τον ασπόνδυλο οσφυοκάμπτη Βενιζέλο, αλλά και τα πολιτικά αποβράσματα που τον υπηρετούν και τον ακολουθούν, έδωσε την αφορμή να δείξουν και να εκφράσουν όλη τη βρωμιά κι όλο το αηδιαστικό περιεχόμενο, που κρύβουν μέσα τους.
 
Μιλάμε για όλους αυτούς που αφού έριξαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό της χώρας, κατάντησαν το ΠΑΣΟΚ, που γκανγκστερικά κατέλαβαν συνιστώσα της Ν.Δ. και τώρα προσπαθούν να σώσουν το τελειωμένο τομάρι τους με κινήσεις καμουφλάζ και απόπειρες να κρυφτούν με φτιασιδώματα και σοβατίσματα.
 
Όπου και πάνε, όπου κι αν κρυφτούν, τον ερχόμενο Μάϊο ο λαός θα τους ξεσκεπάσει και θα τους καταμαυρίσει. Πρωτοπόροι σ΄ αυτή την εξυγιαντική προσπάθεια, θα είναι όλοι οι συνεπείς ΠΑΣΟΚτζήδες, για το ξεβρώμισμα του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της πολιτικής σκηνής, γενικότερα, από από την «πολιτική αλητεία» και τους εκφραστές της !...

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

ΤΑ ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ !...

 
"Ο προοδευτικός δημοκρατικός κόσμος του ΠΑΣΟΚ, όσοι στρατεύτηκαν στη μεγάλη, ειρηνική επανάσταση που διακηρύξαμε στις 3 Σεπτέμβρη 1974 με επικεφαλής τον Ανδρέα Παπανδρέου, ακόμα και όσοι είναι απογοητευμένοι εξαιτίας εκείνων που την καπηλεύτηκαν ή είναι θύματα της κρίσης και της χυδαίας αντιΠΑΣΟΚικής προπαγάνδας και έχουν αποστασιοποιηθεί προσωρινά, πιστεύω, γνωρίζουν ότι δεν έπαψα ποτέ να αγωνίζομαι για την ενότητα και την επανασυσπείρωση του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα σε καθοριστικά κρίσιμες ώρες. Σε αυτούς όλους απευθύνομαι και πρωτίστως στους πολίτες που με τιμούν με την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους επί 40 χρόνια, στη Β’ Περιφέρεια Αθηνών.

Οι εκλογές του Μαΐου είναι πολύ κρίσιμες για την πατρίδα μας, που έχει ανάγκη πολιτικής σταθερότητας και για το ΠΑΣΟΚ που η ενδυνάμωσή του είναι όρος “εκ των ων ουκ άνευ” γι’ αυτή. Γι’ αυτή τη μάχη πρέπει, σφυρηλατώντας την ενότητά μας, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις. Τους καλώ, λοιπόν, να αδιαφορήσουν απέναντι σε όσα διχαστικά για τη συσπείρωσή μας διοχετεύονται, από οποιονδήποτε κι αν προέρχονται στα Media του τραπεζικού και εκδοτικού κατεστημένου που εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι, ασκώντας συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά μου, δεν υπερψήφισα ένα άρθρο του χθεσινού νομοσχεδίου που αφορά το τραπεζικό σύστημα.

Από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, αυτά τα “υπερκομματικά αφεντικά” του τόπου, επιδιώκουν τη διάλυσή του. Ιδρύθηκε με την αυτοοργάνωση του λαού χωρίς να ζητήσουμε τις “ευλογίες” και την “προστασία” τους και δεν ήταν ποτέ “προβλέψιμη” και “ελέγξιμη” η στρατηγική του. Υπονομεύοντας κυρίως μαζί με τη ΝΔ και την “Αριστερά” του ΣΥΡΙΖΑ, την εθνική προσπάθεια που ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ, όταν οι άλλοι δεν έβαζαν πλάτη αλλά, είτε υπόσχονταν «Ζάππεια» είτε, έκαιγαν την Αθήνα, καλλιεργούν από την άνοιξη του 2010 ένα νέο διχασμό του λαού. Καλλιεργούν την τεχνητή πόλωση με το σύνθημα: “Σαμαράς ή Τσίπρας”, όπως έκαναν και στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012. Μόνιμος στόχος η διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό, φροντίζουν να ξεχάσει ο λαός ποιοι κυβερνούσαν 5,5 χρόνια τον τόπο ως το 2009, αφήνοντας έλλειμμα 25 δις ευρώ που μηδενίστηκε με τα μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και τις αιματηρές θυσίες του λαού, για να φτάσουμε έστω και με καθυστέρηση ενός έτους σε πρωτογενές πλεόνασμα.

Απέκρυψαν από το χειραγωγούμενο κοινό τους ότι το Ευρωκοινοβούλιο με την προ δεκαημέρου απόφασή του –μειοψηφούντων των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των Βαυαρών χριστιανοκοινωνιστών- έκρινε ότι ήταν αναπόφευκτη η προσφυγή στο σχήμα τις περίφημης τρόικας γιατί, λόγω των πλαστών στατιστικών στοιχείων της προηγούμενης κυβέρνησης, η Ελλάδα είχε αποκλειστεί από τις αγορές.

Από τα παραπάνω είναι σαφές, νομίζω, ότι δεν με απασχολούν, δεν θα απαντήσω, ούτε θα σχολιάσω καν, όσα γράφονται, αναρτώνται ή λέγονται σε όποιους κι αν αποδίδονται από τα ΔΟΛια ή άλλα ΜΜΕ, όποιοι κι αν τους τα σερβίρουν. Ας το πράξουν εκείνοι.
 
Η δική μου έγνοια και αγωνία είναι, ο επικείμενος σκληρός αγώνας στον οποίο έχουμε καθήκον να πάρουμε μέρος, υπερασπιζόμενοι τις αξίες μας, ώστε να βγει όρθιο και δυνατό το ΠΑΣΟΚ από τις κάλπες του Μαΐου και να μη δικαιωθούν όσοι απεργάζονται σενάρια μετεκλογικής διάλυσής του".
 
Απόστολος Κακλαμάνης

ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ, ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ?...


Το ΒΗΜΑ θριαμβολογεί, πως με το πολυνομοσχέδιο πέφτουν «τα μικρά καρτέλ» σε αγαθά και υπηρεσίες, εννοώντας όσα συμπεριλαμβάνονται στο άρθρο 1 του νομοθετήματος που ψηφίστηκε. Ναι, τα «μικρά καρτέλ», μπορεί και να πέφτουν, τα «μεγάλα καρτέλ» όμως ;
 
Τι κάνει η κυβέρνηση με το άρθρο 2 του ίδιου νομοθετήματος ; Στηρίζει με τα μπούνια το καθεστώς της διαπλοκής στις Τράπεζες, δίνοντας στους, διαπλεκόμενους, ιδιώτες μεγαλομετόχους την ευκαιρία να τις ξαναπάρουν πίσω, όχι, μόνο, χωρίς να υποστούν τίποτα, από τις εξελίξεις που υπήρξαν, αλλά να βγάλουν και τεράστια κέρδη.
 
Είναι η ίδια στήριξη που έκανε με τις «άδειες των συχνοτήτων των καναλιών» και η ίδια που έκανε με την πρόσφατη χαριστική διάταξη, για τα φορολογικά των διαπλεκόμενων νταβατζήδων.
 
Κι όλ΄ αυτά, τα σημερινά, σε βάρος των συμφερόντων του ΤΧΣ και των χρημάτων, που έδωσε, τα οποία, βέβαια, προέρχονται από δανεικά, που τα πληρώνει ο ελληνικός λαός !
 
Τι είναι εκείνο, το δύσκολο, λοιπόν, που δεν καταλαβαίνουν ή, μάλλον, τι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν οι βενιζέλοι, για τη στάση του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή της πρωθυπουργίας του ξεκαθάρισε τις απόψεις του για το τραπεζικό σύστημα και από την αρχή ήρθε σε σύγκρουση με τους τραπεζίτες, αλλά και με την τρόϊκα, για τις ρυθμίσεις που έγιναν ;
 
Την προγραμματική θέση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, για τις τράπεζες, ο Παπανδρέου την στήριξε μέχρι τέλους και το κονσόρτσιουμ τραπεζιτών, τρόϊκας και Βενιζέλου, ήταν αυτό που τον κόντραρε, τον χτύπησε και τον έριξε, καθορίζοντας, στη συνέχεια, τα πράγματα όπως τα ήθελαν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα !
 
Τώρα σ΄ ό,τι αφορά τις εξάρσεις του χοντρού και τα σαλιαρίσματα «περί υποκρισίας», γελάει και το παρδαλό κατσίκι και τις μαλακίες του, μιας κι είναι ολοφάνερο, πια, και στον τελευταίο πολίτη, πως τόσο αυτός, όσο ο Σαμαράς και η κυβέρνησή τους, στηρίζονται στο Γιώργο και τις δυνάμεις του !...

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ !...

Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ε.Ε !...


Στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης και διεθνών οργανισμών, διπλωμάτες και αναλυτές παρευρέθησαν στο κλειστό δείπνο που διοργάνωσε για τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου στην Ουάσιγκτον ο διευθυντής του Ινστιτούτου Brookings, Μπιλ Ανθόλις.
 
Ο κ. Παπανδρέου παρουσίασε τις σκέψεις του για την κατάσταση στην Ουκρανία και τη στάση της Δύσης απέναντι στη Ρωσία, τις προβλέψεις του για τις ευρωεκλογές, τις ιδέες του για την ενίσχυση της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης εντός της Ε.Ε. και για μία πιο αποτελεσματική διεθνή διακυβέρνηση, όπως επίσης και τις εκτιμήσεις του για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα.
 
Σε μία ένδειξη ότι τα χειρότερα έχουν περάσει, η ελληνική κρίση δεν μονοπώλησε τη συζήτηση. Ο πρώην πρωθυπουργός εκτίμησε ότι ο πολιτικός κίνδυνος έχει μειωθεί και ότι τα διεθνή κεφάλαια είναι έτοιμα να επενδύσουν στη χώρα, καθώς η Ελλάδα παρουσιάζει μοναδικές ευκαιρίες και εξαιρετικές προοπτικές ανάπτυξης σε κλάδους αιχμής όπως η νέα τεχνολογία.
 
Ο κ. Παπανδρέου δέχτηκε ερωτήσεις για τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ενωση αντιμετώπισε την ελληνική κρίση, την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και τις εντάσεις εντός της Ευρωζώνης, την πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και τις σχέσεις της χώρας με την Τουρκία και τη Ρωσία.
 
Είχε μάλιστα την ευκαιρία να ανατρέξει στην εμπειρία που είχε ως υπουργός Εξωτερικών κατά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία για να αναλύσει τη στάση της Ρωσίας στην Κριμαία. Εκανε επίσης μνεία στη διπλωματική προσέγγιση που είχε επιχειρήσει με την Τουρκία, τις θετικές επιπτώσεις της οποίας εκτιμά ότι εξακολουθεί να καρπώνεται η Ελλάδα παρά τις ανησυχητικές εξελίξεις στη γείτονα.
 
Μεταξύ των 25 παρευρισκομένων ήταν ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ και πρώην στελέχη του διεθνούς οργανισμού, οι πρώην Αμερικανοί πρέσβεις στην Ελλάδα και την Τουρκία, Ντάνιελ Σπέκχαρντ και Μαρκ Γκρόσμαν, καθώς και υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.
 
Ανήμερα της 25ης Μαρτίου στην παγωμένη Ουάσιγκτον, ο κ. Παπανδρέου άκουσε θερμά λόγια για τις «δύσκολες αποφάσεις που έλαβε ως πρωθυπουργός» από τους συνομιλητές του, οι οποίοι εκτίμησαν ότι η συνεισφορά του θα αναγνωρισθεί στο μέλλον και στην Ελλάδα.